Note: pareng damain ang pangalan ng dyornal ni mr bigo

December 25 : kantiyaw ang inabot ko sa araw na to pareng damian. Nagkulong ako sa kwarto kagabi at kinalbo ko ang buhok ko. Paglabas ko sa kuarto kaninang umaga, gulat na gulat sila at di naman daw tag-araw eh nagpakalbo ako.

Dumaan ako sa tambayan kanina. Lakas ng kantiyaw ng barkada. Si singkit daw ang dahilan kung bakit ako nagpakalbo.

January 5: ang saya-saya ko ngayong araw na to pareng damian. Nagkasalubong kami sa coop kanina ni singkit. Nag-hello siya. Halos more than 1 year din kaming di nag-uusap. Nangumusta siya tapos sabi niya usap daw kami. Pumunta kami sa taas ng “panad” at dun nag-usap. Bakit daw ako nagpakalbo.

Alam mo nangyari kanina pards? May inilabas siya sa bag niya na handmade card. Galling daw yung sa isang manliligaw niya. Inabot niya sa akin at sabi, “ I don’t know why I am giving you this, its from one of my suitors but I wanna have you keep it”. Sabi ko sa kanya, “ I don’t know why you’re asking me to keep this but you see it been a long time that we haven’t spoken about our feelings, it’s been more than 2 years since you parted ways with my bestfriend, cant we give ourselves this time to start on a new relationship.” Tiningnan mo ako sa mata, tumango ka, inakap kita ng mahigpit at sabi ko, “after all that has happened, I wanted to have this relationship to start right, shall we pray for this relationship?” so nag-pray kami for the relationship.

Pards, kakatawa pero para akong teen-ager kanina na mangiyak-ngiyak. Sa tagal ko ba naming naghintay sa pagkakataong ito. Alam mo pards, nung naghiwalay kami kanina sabi niya, “promise me, this will be the last time you will go skin head.”

January 13: alas dose na ng gabi pero andito pa rin ako di makatulog umiiyak..salamat at andito ka pareng damian na makinig sa mga sama ng loob ko. Nakausap ko ang kapatid ni singkit kanina..ang sakit ..ang sakit. Nagdeny daw ang mahal ko sa kanila na kami na. Parang pinalabas niya sa bahay nila na nag-iilusyon lang ako na kami na. Pati sa mga kaibigan naming nagdeny siya….ang sakit.

Di ko alam kung anong kasalanan ko bakit niya ako ginaganito. Alam naman niyang since high school pa na minahal ko siya. Wala akong kasalanan sa kanya para saktan niya ako ng ganito. Nananahimik na ako, nag mo-move-on na ako sa buhay ko. Siya yung unang nakipag-usap sa akin nung magkita kami sa coop. Never akong nagtake advantage sa kanya, alam niya yun. Nung time na wala yung bestfriend ko na boyfriend niya, oo lumalabas kami pero sabi ko sa kanya, “you know what I feel for you, but I wont betray my bestfriend”. Alam mo pareng damian, may time pa nun. Kaalis lang ng bestfriend ko galing bakasyon dito tapos nag-usap kami ni singkit sabi ko “ayaw ko na nasasaktan ako masyado.” Tinanong ko siya, “do you love me?” and sabi niya “yes”, pero di pa rin ako nagtake advantage, di ko siya inako na GF ko kasi nga sila pa ng bestfriend ko. Maalala ko ang sinabi ko sa kanya. “If you love me, do me a favor, maybe you should go overseas..magpakalayo ka hanggang makalimutan kita.” Hindi ako nangtake advantage pero bakit niya ginaganito ako… pareng damian.. sabihin mo naman ano kasalanan ko…ang sakit kasi eh..