thank you!

sis sorry di ko intindi eh

jusmio!

pahirap naman yan sis!

this poem is of no poetical value at all. well, as i see it. not even its readers can relate to whatever the author is talking abut. but it sure does speaks of leaving things behind and accepting hurt and pain. no more.boring author.

what's difficult with this poem? there is really nothing deep in it. no hidden meaning.

you can get it's message using as template another Tinio peom:

Sa Poetry,

Sa poetry, you let things take shape,
Para bang nagpapatulo ng isperma sa tubig.
You start siyempre with memories,
‘Yung medyo malagkit, kahit mais
Na mais: love lost, dead dreams,
Rotten silences, and all
Manner of mourning basta’t murder.

Papatak ‘yan sa papel, ano. Parang pait,
Kakagat ang typewriter keys.
You sit up like the mother of anxieties.
Worried na worried hanggang magsalakip
Ang odds and ends ng inamag mong pag-ibig.

Jigsaw puzzle. Kung minsan, everything fits.
Pero sige ang pasada ng images
Hanggang makuha perfectly ang trick.
At parang amateur magician kang bilib
Sa sleight-of-hand na pinapraktis:
Nagsilid ng hangin sa buslo, dumukot,
By golly, see what you’ve got---
Bouquet of African daisies,
Kabit-kabit na kerchief,
Kung suwerte pa, a couple of pigeons,
Huhulagpos, be-blend sa katernong horizon,
You can’t say na kung saan hahapon.

First of, the language used in this piece is like what most Filipinos use these days, Taglish. A result of the old brick influence of America in the Philippines.

The piece itself, is like a shocked person's description of a dream or hallucination caused by pain and sadness, probably. It seem so surrealistic.

By the way, are you the author of the poem?

Hay sa sobrang pagkaburaot ko sa work pati poem ni Phula papatulan ko na…kuro kuro lang po…

Bkit ganito language na ginamit? Siguro po kasi mas madali maka-attract ng attention… kakaiba sya sa mga nakasanayang tula na isang language lang ang gamit at minsan masyado malalim… this way, the author can explain his thoughts in a way that people might think nonsense yet if you read between the lines, andon yung gusto nya sabihin…ano nga bay un?! Hay….


Valediction sa Hillcrest

by: Rolando Tinio

Pagkacollect ng Railway Express sa aking things
(Derecho na iyon sa barko while I take the plane),


Tren...barko…at plane…hmmm… lahat ata ng public transpo andito na bus na lang wala….


Inakyat kong muli ang N-311 at dahil dead of winter,
Nakatopcoat at galoshes akong
Nagright turn sa N wing ng mahabang dilim
(Tunnel yatang aabot hanggang Tondo.
Kinapa ko ang switch sa hall.
Sa isang pitik, nagshrink ang imaginary tunnel,
Nagparang ataol.


Sabi ng teacher ko dati, a person in a tunnel daw symbolize a lonely lost person…parang life di natin alam kung san tayo dadalhin…kung baga walang kasiguraduhan an gating patutunguhan…hmm


Or catacomb,
Strangely absolute ang impression
Ng hilera ng mga pintong nagpuprusisyon:
Individual identification, parang mummy causes,
De-nameplate, de-numero, de-hometown address.
Antiseptic ang atmosphere, streamlined yet/
E filing cabinet.


Sa palagay ko describe nya lang dito yung tinitirhan nya na apartment or office… hmmm uli…


Filing, hindi naman deaths, ha.
Remembrances, oo. Yung medyo malapot
Dahil, alam mo na I’m quitting the place
After two and a half years.
After two and a half years,
Di man nagkatiyempong mag-ugat, ika nga,
Siyempre’y naging attached, parang morning glory’ng
Mahirap mapaknit sa alambreng trellis.

At pagkabukas ko sa kuwarto
Hubo’t hubad na ang mattresses,
Wala nang kutson sa easy chair.
Mga drawer ng bureau’y nakanganga,
Sabay-sabay nag-ooration,
Nagkahiyaan, nabara.

Of course, tuloy ang radiator sa paggaralgal:
Nasa New York na si Bob and the two Allans,
Yung mga quarterbacks across the hall
Pihadong panay sa Des Moines.
Don and Constance aren’t coming back at all.
Gusto ko mang magpaalam—
to whom?

Di ako sigurado pero parang kwento kc ito angi sang tao na after working for 2-1/2 years abroad eh uuwi na sa pinas… nagpapaalam pero wala naman pamilya o kaibigan na maiiwan…kundi ang kwarto nya na nagging saksi sa paghihrap nya abroad…

The drapes? the washbowl? sa double-decker
Na pinaikot-ikot namin ni Kandaswamy
To create space, hopeless, talagang impossible.
Of course, tuloy ang radiator sa paglagutok.
And the above silence,
nakakaiyak kung sumagot.)

Bueno, let’s get it over with.
It’s a long walk to the depot.
Tama na ang sophistication- sophistication.

Sa steep incline, pababa sa highway
Where all things level, sabi nga,
There’s a flurry, ang gentle- gentle.
Pagwhoosh-whoosh ng paa ko,
The snow melts right under:

O di ba tama ako sa abroad nga setting kc wala naman snow sa pinas!...

Nagtutubig, parang asukal,
Humuhulas,
Nagsesentimental.


Ganyan daw talaga buhay, walang permanente… kahit napamahal na satin ang isang bagay o isang lugar, minsan kailangan natin magpaalam…iwanan… ika nga to move on and look for greener pasture…

Pasensya na phula wala ako sa katinuan ko ngayon…sana po khit pano may naitulong kahit nonsense yung mga pinagsusulat ko…

WAAAA pareho tau ng problema!! bwisit na Phil Literature yan.... tol kung may nkuha kng meaning pkipsa skin baabaabeer@yahoo.com 1 week lng ang palugit skin huhuh ang mlas ko tlga sa bunutan ng report!!!!