Dedicated to my idol writer Boss Kazou












Kanina pa ako napapatulala sa 100% yum-o na fafaness-happiness sa aking harapan. Siguro kini-carry pa ng motor neurons ko ang mga pinagsasabi ng kanyang ultra-kissable lips, dahil hindi pa talaga pina-process ng aking brain ang matatalinhaga niyang salita, para siyang pinakamagandang-marsian sa balat ng Mars habang gumagalaw ang kanyang dark red na labi. Under the scorching heat of summer sun at exactly 10:00 A.M. of March 2000, pinangarap ko na sana pagnasaan ako ni Sir.


“BATUKAN!” sigaw ni fafaness


“Sir, yes sir” pumipiyok na sagot ko


“ALAM MO BA KUNG ANO ANG PINAGSASABI KO?”


Nanginginig ang aking reproductive organs sa halong kaba at excitement habang tumatango.


“SIGE, ULITIN MO ANG AKING SINABI” seryosong utos niya


Paktay! Sige pwedi ng mag end op the world, now na, hurry!


Wait! Ako yata ang queen of grace. “Sir pasensya na, hindi ko na kasi yata kaya, parang hihimatayin ako”


Napatingin ang lahat na army trainees sa akin.


“TOTOO BA YAN BATUKAN?”


I bat my eyelashes “Yes sir, may dengue fever yata ako” Gosh! I am such a pathological liar.


“Sige, pwedi ka ng mag-pahinga, you’re dismissed, at magbalot ka na ng mga gamit mo…In 1300 hours babalik dito ang jeep, sumakay ka at umuwi sa inyo…hindi ko kailangan ang lalampa-lampa dito”


OUCH! Ako lampa? Si MARIA FLORDELIZ BATUKAN JR. lampaaaaa!


Iniliyad ko ang aking dibdib at pa-beauty queen na nag react “I am sorry Sir Kazou, but I am not Lampa, I am bound to be the strongest woman army officer of Pinas, I am the honor of my family, so spare me from your badass attitude…I will stay in this camp until we’re done training…sa ayaw at sa gusto mo”


“GANUN?” tanong ng naiinis na commander


“Sir, yes sir”


“OKAY, give me 1000 pushups”


“What? Did you know that an average man can only finish up to 35 pushups?”


“ABA! KANINA KA PA BATUKAN, DISOBEYING SUPERIOR OFFICER IS A SERIOUS CASE”


Bigla akong nahimasmasan. “Sorry sir Kazou di na mauulit”


“ENOUGH SA PAG-PAPACUTE, NOW GIVE ME 100 PUSHUPS AND 1 HOUR JOGGING SA OVAL”


…


Halos hindi ako makalakad pagkatapos ng penalties. Bakit ba ako naagpa-uto sa pamilya ko.


“Iha, Army Officer nalang ang kulang sa ating lahi, ikaw nalang ang natitira sa inyong magkapatid” panghihikayat ng aking ama.


Akala ko noon, hindi nila pinapahirapan ang mga babae, yun pala, pantay pantay pagdating sa training, ooooooo hindiiiiiiii!


…


Habang nagpapahinga sa lilim ng mangga, lumapit si Sir Kazou.


“BATUKAN, YOSI” anyaya niya


“Sorry sir hindi ako nagyoyosi, gusto ko pang mabuhay ng matagal”


Ngumiti siya. OH MY! KILIG TO TALAMPAKAN! Biglang nahiya ang sakit ng aking kasu-kasuan.


“okay” sagot niya at tahimik na humithit ng yosi. Bigla-biglang parang lumipat siya sa ibang mundo habang nakatingin sa malawak na kapatagan. Ipinilig ko ang aking ulo at umextra ng panandalian day dream.


Meron talagang mali, ang lungkot-lungkot ng kanyang mga mata. Parang gusto ko siyang yakapin at pawiin ang kalungkutang kanyang nadarama. Gusto ko siyang dalhin doon sa paborito kong lugar kung saan ang hangin ay nagdadala ng lubos na katahimikan, kung saan ang mga bituin ay mayuming nagniningning, kung saan ang mga alitaptap ay masayang naghaharutan, at kung saan ang bukang liwayway ay nangangako ng lubos na pag-asa.


“HOY BATUKAN GISING!” nangingiti niyang hampas sa aking balikat


“Ay sorry sir, nakatulog akong…nakamulat ang mata”


“PAGOD LANG YAN, MAGPAHINGA KA NA”


Oh my gasssss! Nag-aalala siya sa akin, how sweet.


“Okay sir, sige mauna na ako”


“SANDALI LANG BATUKAN, BAKLA KA BA?”


Ang hinayupak! Napagkamalan nanaman akong bakla!


“AMININ MO NA BATUKAN, HINDI NAMAN MASAMA”


Ang sarap suntukin ng mokong…nakaka-babae na ito ah!


“Sorry sir, mukha lang akong bakla, pero babae po ako, I swear”


Tumatawa na lang siya at nagpaalam.


Sa totoo lang sumaya ako matapos mapakinggan ang kanyang kagalakan.