Habang nakasakay ako sa FX kanina, pauwi galing sa work.





Pag daan namin sa may Mega Mall may nakita akong mag asawang matatanda na na magka hawak kamay habang tumatawid.




Yung si Lola bulag na habang si Lolo may osteoporosis na.
Si Lolo pinoprotektahan si Lola habang tumatawid.
Alam mo yun, kahit pareho na silang nahihirapan, makikita mong kaya nilang mag survive para sa isa't-isa.
Naaawa ako kasi madalas ko silang nakikitang namamalimos.
Sa tuwing nakikita ko sila di ko mapigilang di malungkot.
Asan kaya mga anak nila?
Inabandona ba sila?


Habang papalayo ang FX na sinasakyan ko sa kanila, pilit ko pa rin silang inaabot ng tanaw.
At napaisip ako, kahit anong mangyari di ko hahayaang magkaganun ang mga magulang ko.
Kahit ako na mag hirap para sa kanila.
Wag lang sila ang mag hirap.
Napapasama ko man ang mga loob nila paminsan, pero alam naman nila na Mahal ko sila, at hindi ko sila pababayaan.
Nakakalungkot lang isipin na may mga Anak na handang talikuran ang mga Magulang nila.
Oo may mga kanya-kanya naman tayong rason, yung iba pag tumanda na mga magulang nila pababayaan nila kasi sasabihin hindi naman sila naging mabuting mga Magulang.
Kahit pa gaano kasama ang Magulang, di mo naman mapapalitan yan eh.
Magulang pa din natin sla kahit bali-baliktarin natin ang mundo.
Napapalitan ang Kaibigan o Kasintahan pero ang Magulang hindi.
Pagpapatawad ang mahalaga kesa naman mabuhay ka ng nag-iisa at wala ang mga Magulang.


Kaya, eto napatawad ko na si Lola.
Naisip ko kahit gaano naman xa naging kasama saken.
Magulang din xa. Magulang xa ng Mama ko, at kung hindi dahil sa kanya
wala si Mama sa buhay ko. Pasalamat ako sa kanya kasi binigyan niya ako ng napakabait na Nanay. At xaka nag-iisa lang din xa sa mundo. At nag-iisa lang din xa sa puso ni Nanay.




Wala lang, nag drama lang.




Mabuhay ang mga MAGUUULLAANNNGG!!





LSS ako ngayon sa kantang to. Bakit ba ganittooo!