Sumagi lang to sa isip ko kanina habang nag uusap kami ng mga kaibigan ko tas nauwi yung pinag uusapan sa kani kanilang mga lovelife. Ayun! pagdating saken, wala akong mai share. Hahaha.

Hindi ko nga lubos maisip na aabot rin pala ako sa ganitong punto ng buhay. Hindi naman sa hindi ako naniniwala sa 3months rule pero ako kasi yung tipong madaling nahuhulog sa isang tao. For one year, hindi naman ako naging malungkot. Aminin ko minsan iniisip ko rin baka forever alone na ata ako. Nakakatawang isipin. Nakakalungkot pag-usapan. Nakakabahala na rin minsan kasi sa tuwing may nagtatanong saken kung may boyfriend ba daw ako, ang hirap sumagot ng “Wala” dahil lahat iisa ang reaksyon. “Ano? Sa ganda mong yan? Wala kang syota?”. O eh ano ngayon? Pag maganda ba, (sabi nila. humble kasi ako e. Haha) kelangan may boyfriend talaga? Hindi naman diba?

Oo! choosy ako pagdating sa mga lalaki pero dapat ganun naman talaga e. Alangan naman sasagot ako ng kung sinu-sino nalang diyan. Hindi naman ako yung taong nagki-cling sa isang relationship just because I'm alone. Hindi ko rin gawain yung mga panakip-butas na yan.

Naniniwala rin kasi ako na isang araw dadating talaga sha sa buhay ko. Hindi ko rin naman minamadali yung mga ganong bagay. Sa ngayon, hihintayin ko nalang muna sha. Ang hirap maghanap e. Nakakapagod. Nakakabwisit. Pero masaya naman.