that was first day of school when i met sir eric. bagong professor sa university. my classmates found him good-looking and easy to deal with. literature ang klase namin sa kanya which is isa sa mga pinaka ayaw kong subjects. pero nagbago ang lahat nang main-love ako sa kanya.



june. one of the exciting months para sa akin. hinahanap ko yung room namin nang biglang may humila sa buhok ko. pagkalingon ko, sumabit sa isang binder ng isang guy ang ilang hibla ng buhok ko. sa sobrang inis, nasungitan ko yung guy. he said sorry then i left him. pag pasok ko sa room, wala pang prof. umupo ako sa upuang nasa sulok at tabi bintana ng room. loner nako since nung mag-college. ang madalas ko lang na kausap ay sina Jane at Chris na parehong musician.


15 minutes. may dumating na guy. doon ko napagtanto na siya yung guy na nakaipit sa buhok ko. di ko nalang pinahalata na namumukhaan ko sya. but i knew, at the back of his mind, naalala nya ako. 1 and a half hours ang klase namin sa kanya. at naging ok naman ang lahat.
the next meeting, inayos na niya yung seating arrangement namin. ang kinalabasan, 2 seats ang pagitan ko sa kanya(teacher's table). na naging dahilan naman nang madalas kong pagtitig sa kanya. later on, parang may kakaiba na kong nararamdaman para sa kanya. at hindi ako pwedeng magkamali. i'm falling in love with him. with sir eric. isang beses, literature class with him. i found myself making a sketch of him(na matagal ko nang hindi ginagawa dahil nag-quit nako sa pagdo-drawing before). di ko din napansin na papalapit sya sa akin. tinatawag pala niya ako dahil sa may tinatanong sya tungkol sa topic. pero dahil hindi ko siya narinig, lumapit siya sa akin. at nakita niya yung ginagawa ko. kinuha niya yung binder ko. i noticed na napangiti siya sa ginawa ko. i smiled back at him. dun ko na-confirm na inlove na nga talaga ako sa kanya. he told me to stay after he dismiss the class. naghintay ako. nang makalabas na ang mga kaklase ko, he walked towards me. kumuha sya ng upuan at umupo paharap sa akin. sobra akong kinakabhan. tinanong niya ako kung ano daw ba ang nangyayari sa akin. hindi ako nakasagot. tinanong niya ako ulit. huminga ako nang malalim, at sinabi ko na inlove na 'ko sa kanya. he advised me to stop this feeling. na infatuation lang ang lahat. at hindi tama ang nararamdaman ko para sa kanya. after niyang sabihin yun, umalis na siya. naiwan akong tulala sa mga sinabi niya. when i got home, dumiretso ako agad sa kwarto. dna ko kumain. i texted Jane kung may contact number sya ni sir eric. she gave it to me. i texted him about my feelings. sinabi ko din na ayokong mawala siya sa akin. and he replied, "tigilan mo na yan Cassandra. i am your teacher. and you can't fall in love with me. i know what you're feeling, but this is wrong. kaibigan lang ang pwede kong maibigay sa yo. i'm so sorry". i cried. nakatulog na 'ko sa kakaiyak sa mga sinabi niya. ayoko syang mawala. mahal na mahal ko sya.


the next day, in his class again, he told us to make a short poem. after 4 minutes, i found myself raising my left hand. hindi ako makapaniwala na nag-volunteer ako. hindi ko naman kasi gawain ang mag-recite sa harap ng klase, but i just did. he called my last name and told me to read my work in front of the class. i looked at him. yumuko lang sya. alam ko na ayaw nyang marinig ang ginawa ko. pero gusto kong malaman at maramdaman niya na willing akong mag-sacrifice and take the risks just to let me love him. pero bago ko pa matapos basahin yung ginawa ko, nag-dismiss sya. hindi ko alam kung sinasadya ba nya. nainis ako. at sa sobrang inis ko, napaiyak ako sa upuan ko. napansin ako ni Jane. she sat beside me. pinatahan nya ako. at kinuwento ko sa kanya ang lahat. she didn't say anything. pero ramdam ko yung simpatya nya sa sitwasyon ko.


one day, naghihintay ang buong klase sa kanya. 15, 30 minutes, wala sya. nang may dumating na co-teacher nya at pumasok sa room. in-announce na naaksidente daw sya. malala ang kondisyon nya. nang umalis na yung mga kaklase namin, hindi ko na napigilang umiyak. pinatahan ulit ako ni Jane. after a few minutes, i stood. dala ang papel na may tula na dapat ay para sa kanya. na hindi na niya narinig dahil sa kumplikado ang lahat. tula na nagsasabi kung gaano ko sya kamahal. pumunta ako sa teacher's table. inisip na nandun sya. nakangiti sa akin. binasa ko yung tula. tinapos ko. at pagkatapos kong basahin, hindi ko na napigilang umiyak ulit. sana bumalik ang lahat sa dati. isasakripisyo ko ang nararamdaman ko mabuhay lang sya. ayokong mawala sya. ayoko....



--- sana nagustuhan niyo. salamat sa time )