...isang tirik na kandila,at bumalik ang gunita sa kanyang alaala.
si ivan,muling dumalaw sa puntod ng kanyang pinakamamahal,at parang ang luhang naipon sa kanyang mata mula nung matabunan ng alabok at lupa ang himlayan ni diana ay ngayon bumuhos.

"mahal,kamusta kana,pagakalipas ng ilang taon mong pamamahinga?masaya ka kaya diyan?..ako,ako nalulungkot pa rin sa pagkawala mo" wika ni ivan,habang hawak ang isang rosas sa kamay.

matagal na niyang nobya si diana,at kababata niya ito.
apat na taon silang nagkasama bilang espesyal na magkapareha na nagsimula sa isang exchange gift..isang kahon,na pawang walang laman..kundi imahinasyon.

may palaro kasi ang kanilang guro noon,activity kung saan makikita ang hangganan ng imahinasyon nila,eh si diana at iven ang nagkataong magpapalit,kaya iisipin ng bawat isa kung ano ang kanilang ireregalo sa isa't isa..

"ay ikaw pala nabunot ko pare" wika ni diana.

"pare,ganun din ako...ano pwedeng iregalo sa'yo?dapat sa akin manggaling" nakangiting tugon sa kababata.

"sabi ni ma'm imahinasyon lang eh,pano natin masasabi kung di natin nakikita?ang gulo?" sabi ni diana.

"ah di niya gets,ibig sabihin ni ma'm,susukatin natin yung mga bagay na kaya natin i visualized ng di nakikita,at kung paano nating gagawing makatotohanan,oh di ba?" paliwanag niya sa kababata.

"eh mahina ako kaya sa imagination,saka ang arte naman,wala akotuloy lalong maisip kung anong ibibigay ko sayo pare?" ani ni diana.

"di mag isip ka?andaya mo samantalang ako para sa\yo may naisip agad?" pagtatampong tugon ni ivan.

"ay nagtampo,sige para sa'yo pare pag iisipan ko" nakangiting sagot ni diana.

matagal na rin silang sabay na umuuwi at pumapasok ng sabay,magkababata,turingan ay higit pa sa kaibigan,si diana na mainipin at si ivan na matiyaga...sa isang kahon nagsimula ang kakaibang turingan nila..

ITUTULOY

next na lang po,ang sakit na ng mata ko sa kompyuer

---