http://www.tristancafe.com/forum/185127
____________________

"I want an annulment." i said to him clearly. Zach looked dumbfounded. He just stood there staring at me as if he had seen a ghost or something. After a while he moved. He started pacing. Tila gulong-gulo siya. Paikot-ikot siya sa sala. Maya-maya ay naupo siya sa couch. Makalipas ang ilang sandali ay muli siyang tumayo. Tila hindi niya alam kung ano ang gagawin niya. Maya-maya ay hinartap niya ako.

"That's not a very funny joke, honey." a weary smile formed on his face. I looked at him.

"Do i look like i am joking, Zach? I'm dead serious. I want an annulment." Tila naiinis na inihilamos ni ZSach ang kanyang kamay sa kanyang mukha.

"Why?" he asked in a very low voice. Why?! he wanted to know why?! Because you got that girl pregnant! That's why. Pero kahit iyon ang gusto kong sabihin, hindi ko magawa. Ayaw bumuka ng bibig. Bigla ay napangiwi ako. Kailangan bang ako pa ang magsabi ng dahilan kung bakit kailangan naming maghiwalay? Can't he see? I'm making it easier for him. Ayoko namang dumating kami sa puntong kailangan niya na akong saktan. Tama na siguro ito. Hanggang dito na lang talaga siguro kaming dalawa.

"Because i want out." malumanay na sinabi ko. Tila naeskandalo si Zach sa lumabas sa bibig ko.

"When did you realize that?! Five minutes ago?!" Tumaas ang tinig niya. Medyo kinabahan ako. ngayon ko lang nakitang nagalit nang ganito si Zach. Pero kahit na anong mangyari, magalit man siya ng sobra, buo na ang desisyon ko. Aalis ako.

"Zach, let's face it. Us, we will never work. Tanggapin na lang natin ang katotohanan na kahit kailan hindi tayo magiging masaya.." pigil ang luhang sinabi ko sa kanya. Lumapit sa akin si Zach at hinawakan ang kamay ko.

"Masaya naman tayo diba? We're happy. I'm happy with you. Ganoon ka rin naman diba?" Oo, masaya ako... masaya ako dahil kasama ko siya. masaya ako dahil mahal ko siya... pero hindi tama. Kasi may involved ng inosenteng buhay.

"Sure we had our fun, Zach. But we----"

"Fun?! Fun?! Is that what you call it?! FUN?! T*ng in* naman, Audrina! May nangyari sa atin, hindi lang isa, dalawa o tatlo, kundi maraming beses! Tapos sasabihin mo na we had FUN?! Sh*T! Yo were a virgin, Audrina so din't talk and don't act like you've been doing that for a long time!" bigla ay hindi ako naksagot. Speechless ako eh. Pero kahit pa. Wala akong pakialam kung gusto niyang ipamukha sa akin ang isang bagay na ibinigay ko sa kanya na hindi ko na pwedeng ibalik. Ayoko ng masaktanm. Ayoko na ng nararamdaman ko.

"Whatever, Zach. I'm still leaving." tinalikuran ko siya at umakyat na ako upang magsimulang mag-empake. Ayoko ng magtagal sa bahay na ito. Baka mamaya kapag nakita ko siya, matunaw lahat ng galit ko at magmukha akong tanga. ako lang mana ang nasasaktan eh. Ako lang ang kawawa sa huli. Matagal bago ko maaayos lahat ng gamit ko. Siguro kukunin ko na lang muna iyong mahahalaga. Huminga ako ng malalim bago ko sinumulan ang paglalagay ng mga damit ko sa maleta.

Maya-maya ay pumasok si Zach sa kuwarto ko. Umikot siya at hinatak ang linya ng telepono malapit sa bedside table. Kunuha rin niya ang cellphone ko. Nagtataka man ay hindi ko na lamang siya pinansin, cellphone lang iyon, makakabili ulit ako ng bago. Ang buong akala ko ay lumabas na siya, nagulat ako ng kuhanin rin niya ang susi ng kotse ko, pati na rin ang susi ng bahay niya at ang laptop ko. Tinitigan ko siya.

"What the hell are you doing?" i asked him a bit pissed. Hindi siya sumagot. Dali-daling lumabas siya ng kwarto ko. Sinundan ko siya. Nakitang kong nakatayo si Zach sa may front door. Kinabahan ako.

"What are you doing?" tiningnan niya lamang ako. Maya-maya ay lumakd siya papunta sa may sala. Hinugot rin niya ang linya ng telepono roon.

"I already changed the combination of the lock. Hindi ka makakalabas kahit anong gawin mo. Wlang telepono. Wala ka ng cellphone, wala ka na ring laptop. And this..." ipinakita niya sa akin ang susi ng bahay. "It stays right here.." inilagay niya sa bulsa niya ang susi. Bigla ay nanlambot ako. Why the heel is he doing this? Muli ay nagsalita siya.

"You cannot leave this house, Audrina." he said coldly.

"This is illegal detention,Zach! You can't do this to me. I'll sue you!" galit na sigaw ko sa kanya.

"Sue me if you can leave this house." pagkasabi noon ay tinalikuran niya ako. Napaupo ako sa may hagadanan.

"Why are you doing this to me, Zach?" naluluhang sabi ko. Nilingon nia ako.

"Because i cannot let you leave me. I just can't.."

_________


Dalawang linngo na akong nakakulong sa bahay na ito. Ang ipinagkaiba ko lang sa totoong preso, malambot ang kama ko, masarap ang pagkain ko at iisa lang ang gwardya ko, at si Zach lang iyon. Simula ng ikulong ako ni Zach. Hindi na rin siya umaalis ng bahay. Hindi ko nga alam kung paano kami nagkakaroon ng weekly grocery. Hindi naman siya lumalabas. Hindi ko alam kung anong hangin ang pumasok sa ulo ng lalaking iyon at ginawa niya ito sa akin. I mean, he could've just let me leave and after that, he can be happy with Cerah and his baby. Pero hindi, mas gusto niya talaga na ganito kami.

Minsan naiisip ko kung tanggapin ko na lang kaya ang katotohanan
na magkaka-anak si Zach sa ibang babae. I could be the mother of the baby... pero mahirap iyon. Hindi ko yata kayang tanggapin na ang lalaking minamahal ko ay minsang nakipaasalo ng isang makasalanang gabi sa babaeng iyon.

"Hey..." i heard him say. Hindi ko siya hinarap. Nagpatuloy ako sa paghuhugas ng plato. Ano pa bang gusto ng lalaking ito?

"Do you still want an annulment?" bigla ay sinabi niya. Naiinis na hinarap ko siya. Muntik na akong mapasinghap ng makita ko siya. Wala siyang suot na t-shirt, at tumambad sa mga mata ko ang magandang katawan niya. Pinigilan ako ang sarili kong mapalunok. Sa halip ay pinilit ko ang mga mata ko na tingan siya sa mukha at hindi sa abs...

"I... i still want an annulment. Yes! I still want an annulment!" parang tangang sigaw ko sa kanyan. Bigla ay lumamlam ang mga mata ni Zach.

"Hanggang ngayon, Audrina, hindi ko pa rin maisip kung bakit nauwi ka sa ganyang desisyon. Pero kahit anong gawin mo, hindi ko pa rin ibibigay ang gusto mo. Dito ka lang. At hindi ka lalabas sa bahay na ito." bigla ay nakadama ako ng inis. Bakit ba niya ginagawa ito? Nakakabwisit talaga ang lalaking iyon. Padabog na pinatay ko ang gripo at nagdesisyon akong umakyat sa kwarto ko.

Ikinulong ko ang sarili ko sa loob ng silid na iyon. Nag-iisip kung paano ako makakatakas mula sa lalaking ito. At kung ano ang dapat kong gawin para mabuksan ang pintuang iyon. Pero sa huli nauwi rin ako sa kunklusyong, walang mangyayari sa akin. Bakit? Kasi masyadfong matalino si Zach.. hindi ko siya maiisahan. Napabuntong hininga ako.

"Paano kaya kung hindi na lang ako nagpakasal kay Zach, at naghintay ako sa pagbabalik ni Javier?" biogla ay naiusal ko ang tanong na iyon. Kasabay noon ay iniangat ko ang kamay ko upang salatin ang singsing na iniwan sa akin ni Javier. Bigla ay nanlamig ako ng hindi ko makapa ang singsing na iyon. Napatayo ako at humarap sa salamin.

"Wala?" Nasaan ang singsing ni Javier? Bakit wala? Hinubad ko ba iyon? Hindi ko naman hinuhubad iyon ah... nasaan? Nalilitong hinanap ko ang singsing ni Javier, pero nabaligtad ko na yata ang buong kwarto ko, wala pa rin iyong singsing ni Javir... naiiyak na ako... saan ko ba nilagay iyong singsing ni Javier?

Bigla ay nangilabot ako. Hindi kaya nalagalag iyon habang naghuhugas ako ng plato? Tumatakbong lumabas ako ng silid. Hindi pwedeng mawala ang singsing ni Javier. Bahagi na iyon ng pagkatao ko.

Hinanap ko iyon sa buong kusina... sa lalagyan ng plato, baso, pati na sa lalagyan ng mantika, patis at toyo, pero wala pa rin! Ano nang gagwin ko? Hindi pwedeng mawala ang singsing ni Javier.

"Hinahanap mo ba ito?" bigla ay nagsalita si Zach. Nagtatakang hinarap ko siya. Nakalahad ang palad nito at naroon sa kanyang mga kamay ang singsing na hinahanap ko. Nagdadalwang isip pa ako kung aabutin ko ba iyon, ngunit sa huli ay kinuha ko ang singsing at itinago sa bulsa ko.

"Salamat." mahinang bulong ko. Tinitigan ko si Zach. Nakatingin siya sa akin.

"Are you still waitng for that guy?" he said..

"Ha?" itinuro ni Zach ang singsing na inilagay ko sa bulsa ko.

"For the one who gave that to you. Are you still waiting for him?" Hindi ako naksagot. Ano bang dapat kong sabihin? Sasabihin ko ba na hindi na dahil siya na ang mahal ko, o magsisinungaling ako? Sa huli ay hindi na lamang ako sumagot. Nang tumingin ako kay Zach, isang mapait na ngiti ang bumungad sa akin.

"Mahal kita, Audrina... hindi na ba noon, mababago ang desisyon mo?" bigla ay napatingin ako sa kanya. Mahal niya ako? As in mahal niya ako? Bigla ay parang gusto kong umiyak. Bakit ngayon niya lang sinabi sa akin ito? Kung matagal na niyang sinabi sa akin iyon, eh di sana matagal na kaming masaya.

"I-i'm so sorry, Zach..." napatango na lamang siya. Iniiwas niya ang tingin niya sa akin. Matagal bago siya muling nagsalita.

"I guess i should open the door now huh?" pagkasabi noon ay umalis si Zach. naiwan akong nakatanga. Dapat ko na bang kuhanin ang mga gamit ko para makaalis na ako? Sa huli, katawan ko na lamang ang gumagalaw. Hindi na ako makapg-isp ng maayos. Wala kasi akong naiisip kundi iyong sinabi sa akin ni zach na mahal niya ako... mahal niya ako... mahal niya ako.

Natagpuan ko na lamang ang sarili ko na nakaharap nang muli sa kanya, dala ang mga gamit ko. Sa pagkakataong iyon ay ibinalik na sa akin ni Zach ang susi ng kotse ko, ang cellphone ko at ang laptop ko. Nakita kong maluwang na rin ang bukas ng pinto. Aalis na ako... maaari na akong umalis. Tinitigan ko si Zach.

"Zach..." i sighed..." We can... still be... friends.." i know i sounded stupid but at least i tried. Umiling si Zach.

"Hindi mo talaga ako naiintindihan no? Masyado kitang mahal para maging kaibigan mo lang, Audrina. Sige na... umalis ka na. Bago pa magbago ang isip ko." pagkasabi noon ay umakyat si zach sa hagdan. Umalis ako... nang malapit na ako sa pinto ay muli akong lumingon sa kanya. Nakatayo lamang sia sa ika-anim na baitang, nakatalikod at nakapamulsa. Parang ang sakit-sakit sa akin na makitang siyang ganoon... pero wala akong magagawa... kailangan kong umalis...

"Thanks for the memories, Zach.." mahinang bulong ko. I went inside my car and drove off... I'm free now...but i felt as if i'm trapped into an even bigger box...

___tobecont____

---