Nakita at nakasama kitang muli pero hindi sapat ang mga sandaling yun upang makontento ako at maisip ko na hindi ka na muling babalik sa akin. Kung mahal lang, hindi mo makukwestyon ang nadarama ko. Hindi sasapat ang salitang mahal para sa damdamin na nasa akin ngayon.

Ninais ko sana na makasama ka, yung isang araw na wala tayong gagawin kundi maging masaya. Yung tipong parang sa atin lang ang mundo. Yun di ko iisipin kung anuman ang pwedeng mangyari pagkatapos nun kase ang gusto ko lang ay i-savor yung pagkakataon na makasama ka. Siguro nga imposible na pero baka naman pwede pa.

Hindi ko talaga alam kung ano ang nasa isip mo. Di ko rin alam kung ano ang nararamdaman mo, aware lang ako sa feelings ko at mga iniisip ko. Syempre dahil nakita nagulo na naman ang balance ng isip ko, mabuti pa siguro yung mga time na di kita nakikita or nararamdaman na nasa paligid lang kase nababaliw ako kakaisip ng paraan para makita ka at makasama ka ng mas matagal.

Ilang beses ko nang sinabi sa aking sarili na kailangan na kaitang kalimutan, Pero hindi ko talaga magawa. Pero salamat sa huling masayang alala na ipinadama mo sa akin. Yung pagsama mo lang sa akin para bumili ng pasalubong ay talagang nagpataba ng puso ko, yung pag-uusap natin sa loob ng fx, yung pagiging malambing mo sa akin, yun ang mga huling masasayang alaala na nasa akin ngayon na hindi ko alam kung mauulit pa ulit.

Anuman ang sabihin ng iba, anuman ang nararamdaman mo ngayon, maski na ginawa mo lang yun para sumaya ako, maraming salamat kase naranasan ko ulit na maging masaya, parang kahit na akyatin ko ang lahat ng landslide sa Baguio at Benguet ay ok lang basta andun ka na sasamahan ako kahit ilang saglit lang, pero sana naman hindi yun ang last time na magkakasama tayo.

---