Malakas ang buhos ng ulan kagabi. Magdamag ding walang patid, mukhang walang balak tumila ang ulan. Dahil dito, bumaha na sa lugar na nadaanan ko. Nakakatawa, hindi ko maintindihan kung bakit sa tuwing babaha na lang, hindi ko maialis ang tingin ko sa baha. Gaya na lang kagabi, nakatitig ako sa umaalong baha habang umaandar ang jeep na sinasakyan ko. Hindi lang ako ang nakatitig sa baha, idadamay ko na rin ang ibang pasahero.

Ang lakas din pala ng charisma ng baha. Kahit sino na lang ay napapatitig at napapamangha! Maski nga yung katabi kong lalaking nananahimik at panay lang ang kalikot sa cell phone niya ay nag-react nang makita ang baha. "Hu! Grabeng baha!" sabi niya. Nasilip ko tuloy yung tinetext niya sa kausap niya, Pauwi pa lang me. Apat na beses yata akong tumingin sa labas ng jeep para silipin ang baha.

Pag baba ko sa lugar namin, ikinagulat ko ang sobrang pagbaha. Dapat talaga hindi na lang ako nanghinayang na sumakay sa tricycle. Napagtanto kong minsan talaga e kailangan mong isakripisyo ang sampung piso mo. Ayaw ko nang ikuwento ang kalunos-lunos (exaggerated?!) na sinapit ko. Ibabahagi ko na lang yung GM ko sa mga ka-text ko.

huhu.. grabe namang
ulan yan.. ang lakas
lakas.. baha na d2
samin.. nbasa ung
sapatos q,
napalusong aq, buti
nlng my baon aqng
tsinelas.. may uwi p
qng dahon.. T_T




Remembrance ni anyD sa baha.

Kulay green pa yan kagabi.

---