http://www.tristancafe.com/forum/174130

____


Patuloy lamang ang pagpatak ng malakas na ulan, at patyloy lang din ako sa paglakad. Hindi ko alintana ang lamig na nadarama ng aking katawa, ang tanging alam ko lang ay masakit ang puso ko.

Tulala pa rin, nagpatuloy ako sa paglakad kahit hindi ko alam kung saan ako papunta. Maya-maya ay may narinig akong busina ng isang sasakyan, at di nagtagal, lumabas mula rito ang taong pinaka-ayaw kong makita. Si Trey.

"Angelika, anong bang ginagawa mo? Magkakasakit ka niyan eh." Nananadya ba ang tadhana? Bakit kailangan makita ako ni Trey ng ganito? Bakit siya nandito? Ang kapal talaga ng mukha niya. Dala pa niya ang paborito kong payong. Tinitigan ko siya atpagkatapos ay nilagpasan. Kailangan kong makaalis sa lugar na ito. Ayokong makita si Trey.

"Anglelika!" Hinagip ni Trey ang kaliwang braso ko. He looked so funny, holding up that pink umbrella. Kung hindi ako malungkot at kung hindi ako natatanga, aasarin ko pa sana siya. "C'mon get in the car. Palakas ng palakas ang ulan. Basang basa ka na oh." he said while still holding up that umbrella.

"Let go." i said firmly. I manage to break out from his grip, and i continued walking. I knew that he was still there, i knew that he was following me and i cannot stand it. I faced him. "Cut the crap okay! I am not a kid anymore! Stop following me! Stop pretending that you care about me because you don't!"

"What is wrong with you, Angel?" he came near me and tried holding my hand but i slapped him.

"Manhid ka ba o sadyang tanga ka lang o talagang ayaw mo sa akin?" Sumabay sa pagpatak ng ulan ang pagpatak ng aking mga luha. "Alam mo ba na mahal kita?" Tiningnan ko siya. Sa ilalim ng rosas na payong, kitang-kita ang pagkagulat sa mga mata ni Trey. "Sabi mo, po-protektahan mo ako. Hindi ba pag sinabi mong po-protektahan mo ang isang tao, daoat hindi mo siya sasaktan? Bakit sinaktan mo ako? Bakit mo ako pinapaiyak ngayon? Bakit hindi na lang ako ang mhalin mo, Trey?

"Angel...." mapait na ngiti ang gumuhit sa aking mukha.

"Iyan lang ba ang kaya m ong sabihin, Trey? Wala na bang iba?"

"I am so sorry..." Aray.... parang binigay sa akin ni Atlas ang lahat ng bigat ng mundo. Sana sinampal na lang ako ni TREY. Tuluyan akong nanghina. Patuloy na pumatak ang aking mga luha.

"Tama nga sila noh? Promises are made to be broken. Sana, Trey hindi ka na lang nangako."


----

Ten years later.....


"Good evening people, We are Neon."

Neon. Iyan ang pangalan ng bandang kinabibilangan ni Trey. OO, banda. Hindi ko alam kung paano, pero bigla na lang silang lumabas at simula noon, lahat ng tao, gusto na silang makita at marinig. Malayo na talaga ang narating nio Trey, pero ako, nandito pa rin. Parang tanga na nakatingin sa kanya kahit alam kong malabo ang posibilidad makita niya ako. Ni hindi ko nga alam kung tanda niya pa ako.

"Ika'y mahal ko.... tingnan mo ako dahil ito'y totoo... Wala na akong iba pang ginusto... ikaw lamang...sana malaman mo... Ika'y mahal ko..."

Hay... bakit nga ba ganoon ang tema ng knta ng Neon? Kulang na lang na sabihin nila na: "This song is dedicated to Ms. Maria Angelika Obrerra." Diba? Sana ganoon na lang. Napailing ako. Hinanap ng mga mata ko si Trey. Ayun siya, sa likod, patuloy lamang sa paghampas ng drums. Tulad noon, tuwing titignan ko siya, pakiramdam ko siya lang ang tao sa mundo ko.

"Kilala niya pa kaya ako?" bulong ko sa sarili ko.

"Bakit hindi ka sumigaw nayon at sabihin na: TREY! SI KAI AKO, TANDA MO PA BA?"

"Ha!Ha!Ha! Owen, saang parte doon ang nakakatawa?"

"Kai, my dear. Alam mo ba kung anong tawag sa'yo? PATHETIC. Para ka ng stalker eh. Sinusundan mo iyang NEon para lang makita iyang drummer na hilaw. Hello? Reality check. Hindi ka niya makikita kung hindi ka magpapakita." Bwisit talaga si Owen, pero tama kasi siya eh. Siguro nga pathetic ako. Gabi-gabi, pinapanood ko ang Neon, kahit saan sila tutugtog. Kahit gaano katagal akong maghintay ayos lang. Basta makita ko lang si Trey. Hay... pathetic nga ako.

"Pathetic ako..." hay tumingin ako kay Owen. Pangiti-ngiti ito sa akin. "Iced tea pa nga, Bar tender."

"Tinawag mo pa akong bar tender, ice tea lang pala ang order mo. Ayan, last song na nila." Muli kong tinginan si Trey. Ganoon pa rin, maganda talaga ang hugis ng mukha nito. Mananatili na lamang ba siyang pangarap para sa akin?

"See you next Thursday, Owen." tinanguan ako ni Owen. Bago tuluyang umalis, sinulyapan kong muli si Trey, sa pagkakataong iyon ay nakatingin siya sa aking direksyon. Napailing ako. malamang may magandang babae na naman siyang nakita.

Napabuntong hiniga ako. Palabas na ako ng pintuan ng bigkang may tumawag sa akin.

"Angelika." Nanlamig ang buo kong katawan. Pakiramdam ko tumigil ang pag-ikot ng mundo ko nang marinig ko ang pamnilyar na tinig na iyon. Siya ba? Siya na nga ba ang tumawag sa akin? Humarap ako upang kilalanin ang nagma-may-ari ng tinig na iyon. At hindi ako binigo ng tadhana ngayon. Si Trey. Siya nga. Anong gagawin ko? Ngingiti ba ako? Kakausapin ko ba siya? Hindi ko alam. Nalilito na ako. Humakbang siya papalapit sa akin, pero laking gulat ko ng bigla na lang akong tumakbo paalis.

"Angleika!" Tawag niya sa akin. Lumingon ako. naroon pa rin siya, hinahabol ako.

"Lord...bakit ako tumatakbo?" para pala akong tanga noh? Halos gabi-gabi inaasam ko itong mangyari pero ngayon na nangyayari na, tumatakbo ako.

"Angel!" lalo ko pang binilisan ang pagtakbo. Sumakay agad ako sa unang taxi na pumarada sa aking harapan. Naroon pa rin siya, pilit na hinahabol ang taxi pero tulad ng lahat ng taong sumubok habulin ang isang sasakyan, bigo siya. Bakit ba kasi ako tumakbo? Ano bang tinakbuhan ko? Si Trey ba? o Ang masakit na reyalidad na hanggang ngayon ay MAHAL na MAHAL ko pa rin siya?....

-tobecont- : c o n f u s e d :

---