The Wedding

Ilang linggo ang nagdaan, nalaman ng Mommy ko ang kalagayan ko, balak na sana nyang sabihin ang lahat sa Angeles Family, pero sa pagpigil ko, nakumbinsi ko sya at pinangako na ako nalang ang magsasabi sakanila. Kung kelan at papaano? Yaan ang hindi ko pa alam. Araw-araw, gabi-gabi sa twing makikita ako ng Mom ko, nalulungkot at naiiyak sya, kaya naman sa huling gabi ng aking pagkadalaga si Mommy at Daddy lang ang kasama ko.

Umupo lang kami sa family room at nanood ng mga home videos ko, kasama ang mga kuya ko, tinitignan din namin ang mga pictures ko noon. Tuwang-tuwa sila Daddy na masilayan muli ito. Masaya ako na bago man lang ako ikasal kinabukasan ay ang pinakamamahal ko na magulang ang kasama ko. Ito rin sana ang gabi na sasabihin ko kay Charles ang karamdaman ko, pero alam ko na nagsasaya sya kasama ang mga kaibigan nya kaya hindi ko narin inistorbo.

Nasa kwarto ko ang wedding gown na isusuot ko para bukas. Magkahalong excitement at saya ang naramdaman ko. Doon ko rin naisipan na isukat ang gown na ito.

Nang matapos kong isukat ang gown natulog ako at bukas, na nga angn araw ng kasal ko. Maaga ako nagising, naligo at nagayos. Hinihintay ko ang photographer ng mag ring ang phone ko. Si Charles, agad ko sinagot....

Charles: "Hi hun?! Did I disturb you?" Tanong ko.

Ash: "Hindi naman, ok lang I'm just waiting for the photographer, what are you doing?" Si Ash.

Charles: "Ashlee, I just want you to know I love you, sorry kung may nagawa ako kagaguhan sayo, I hope you'll forgive me."

Ash: "Spare me the vows hun. Mamaya mo na sabihin yung mga vows mo, sa simbahan. Sige na I have to go nandito na yung photographer. See you later."

Charles: "I love you Ashlee."

Ash: "I love you too Charlie Angeles."

Tatawagan ko pa sana sya dahil mag seset pa ang photorapher, pero tinawag ako ng Mommy ko at kinausap.

"Anak, don't forget that your Daddy and Me were here to support whatever your desicions ha." Emosyonal na sabi ni Mommy saken habbang sinusuot sakin ang pearl necklace at bracelet.

"Si, Mommy talaga. Ikakasal palang ako. Next year pa ako mamamatay." Pabiro ko na sagot sabay yakap sakanya, pero mas lalo naging emosyonal si Mommy.

Natapos rin ang pagkukuha sa amin at ilang sandali pa ay bumusina na ang white limousine sa labas ng bahay namin. Ito ang magdadala sa amin sa simbahan na pag gaganapan ng kasal ko. Hindi rin nag tagal ay lumabas kami at pumasok na sa loob ng Limo, kasama si Mom and Dad.

Naluha nanaman si Mom samantala si Daddy kinocomfort sya. Halos mag 30 mins ang byahe simula sa village namin papunta sa simbahan. Pagdating namin doon, may nakita ako na isa pang Limo na nakapark sa tapat ng simbahan, tinted kaya hindi ko masyado nakita kung sino nasa loob, pero alam ko na si Charles yon. Kahit nakasarado ang bintana ko naririnig ko ang hiyawan ng mga tao sa labas, sandali pa at nagsipasok na ang mga ibang bisita sa loob ng simbahan at naiwan nalang ang mga abay.

Nakita ko rin na naglakad papunta si Liam sa Limo na nasaharap ng sinasakyan ko, nakita ko na lumabas si Charles sa loob ng Limo na iyon at nagtunggo papunta sa may pintuan ng simbahan ng masilayan ko si Cris, kasama ang iba nyang kaibigan.

Kanina habbang inaayusan ako ng make-up artist, sumasakit na naman ang ulo ko. Pangkaraniwan ito, pero hindi ko nalang pinahalata dahil alam ko mawawala din ito in few minutes, at yuon nga nawala sya. Pero bago pa kami umalis ng bahay sumakit ulit ito at sa byahe ay nawala.

Ng tawagin naman ako ni Nikki para lumabas na, nawala ito. Si Charles nakapasok na ng simbahan bago pa ako tawagin ni Nikki. Kasama ko ang parents ko, naglakad kami papunta sa pintuan ng nakasaradong simabahan, natatanging nandoon nalang ay ang dalawang bride's maid at kaming tatlo. Ng pumasok ang brides made, si Mommy lumingon sa akin at ngumit pati si Daddy. Bigla naman bumakas din ang pinto ng simbahan at lahat ng tao doon ay tumayo at nakatinggin sa amin na papasok. Kitang kita ko si Charles sa harap ng altar, kasama nya si Liam, pero parang may ibang tao pang hinahap, nalungkot ako pero nag bigay nalang ako ng pekeng mga ngiti sa camera at mga taong nakakita sa akin.

Nakatinggin si Charles sa direksyon ng mga bisita, at ng tignan ko kung saan sya naktitig, hindi narin ako nagalinlanggan na kay Cris sya nakatinggin. Hanggang sa makarating kami sa kinatatayuan ni Charles at magmano sya kay Dad at Mom. Nagumpisa na nga ang seremonyas ng kasal.

Medjo maayos naman ang unang part ng ceremony, pero sa sakit ng ulo ko, sa init at magkahalo halong emosyon at hindi ako mapakali, napansin naman ito ng sakristan at binigyan ako agad ng tubig at hinarap din sa akin ang malaking electricfan.

Ito na ang part kung saan mag papalitan kami ng Ido's ni Charles. Nakatayo at magkarap kaming dalawa, hawak hawak naman nya ang kamay ko ng magsalita si Father.

"Do you Charlie George Angeles take Ashlee Jane Benson-Smith as your lawfully wedded wife?"

"I do." Mabilis na sagot ni Charles at nakatinggin ito sa akin.

"Do you Ashlee Jane Benson-Smith take Charlie George Angeles as your lawfully wedded husband?" Tanong naman sa akin ni Father.

Nakatinggin lang ako kay Charlie at naluluha na, inulit muli ni Father ang tanong.

"Ashlee Benson-Smith. do you take Charlie Angeles as you husband?"

Pero wala parin akong sagot. Hinigpitan ko ang paghawak ko sa kamay ni Charles, sinasabi ba nya na.

"Ashlee.....?? "

Pero nanatili parin akong tahimik at naiyak. Naririnig ko na rin ang mga taong nagbubulunggan at saka binasag ko ang aking katahimikan. inalis ko ang belo na nakatakip sa aking mukha.

Author's Point

"Charles, you know how much I love you, but we can't do this." Emosyong sabi ng dalaga sa binata.

"Ashlee c'mon you can't do this to me." Ang naguguluhan na sagot ng binata.

Lumakas ang pagbubulunggan ng mga tao, lalo pa naging emosyonal ang Mommy ni Ashlee. Si Cris naman ay nagtaka kung bakit hindi sumagot si Ashlee sa Ido's sa gayong nag I do naman si Charles. Maraming mga tanong ang hindi masagot ng oras na iyon.

"Charles. I'm sorry but I can't. Im really really sorry." Paghagulgol ni Ashlee.

Sabay tumakbo paalis ng altar si Ashlee.

"Ashlee." Sigaw ng binata pero parang wala itong naririnig. Para bang nasa pelikula ang tampong ito at lalo pang uminggay sa loob ng simabahan ng makita nilang umalis ng altar si Ashlee, sinundan naman agad ni Charles si Ashlee. Ng biglang natumba si Ash palabas sa simbahan.

"Ashlee" Pagalalang sigaw ni Charles at kumaripas ng takbo kung saan natumba si Ashlee agad din naman tumakbo papunta doon ang parents ni Ashlee

to be continue………………



__________________________________




BOOK 1

BOOK2-PART 1 BOOK2-PART 2
BOOK2-PART 3 BOOK2-PART 4
BOOK2-PART 5




walang pasoK!

antoK pa acoH! TuloG muna Uleee ako

harhar