Joke??

"Liam, I have this serious illness." Seryoso ko na sabi. Nagiba ang espresyon sa kanyang mga mukha, hindi ko maipaliwanag, hindi sya nagsasalita para bang nagulat sa sinabi ko ng biglang tumawa ng malakas.

"Hahahahahahahahaha." Hindi mapigilan ni Liam na pagtawa.

"What are you talking about Ash? Kung ako ginugoodtime mo, wag ngayon. Mag bbeauty rest ako, may date ako bukas dun sa anak ng boss ko, si Jess. hahaha." Sagot nya habbang tumatawa.

"Seryoso Liam." Sabi ko pa.

"Best, ilang taon na tayong magkakasama. pero kahit keilan hindi ka namin nakitaan ng kahinaan dyan sa katawan mo noh. Mana ka samen eh haha." Sabi pa nya.

"I had this cancer few years ago. When I lost my contact to you and to your brother, I know it's selfish na ngayon ko lang inamin sayo, pero natatakot kasi ako eh." Paliwanag ko with serious face. Nakikita ko naman sa reaksyon ng mukha nya na paniwalang paniwala na sya.

"Seryoso ka?" Tanung pa nya.

"Nawala yun, kasi I had treatment, pinayagan din ako ng parents ko na magstay dito sa pinas as long as iinom ako ng gamot and magpapacheck up ako 4-5 times a year sa US, kasi nandoon yung family doctor namin." Kwento ko.

"That you did right? Tapos ngayon ok ka na? Ngayon sinasabi mo sakin toh, dahil in few weeks time eh malalaman at malalaman din namin." Si Liam.

"The last time I went to my doctor, it's like my graduation few months before, binalita nya samen na 10% cancer cells were active at kung hindi ma aagapan ng operation at gamot yung eh mataas ang posibilities na kumalat at bumalik ang Cancer ko."

"You did have operation right? and that Medicine iniinom mo?"

"NO!" Nakayuko ko na sagot.

"And now, I only have 1 year to live. Kasi 75% ng cells kumalat na sa buo kong katawan." Dagdag ko.

Nakikita ko na nanghihina na ba ang kanyang mga tuhod sa mga nasabi ko at napaupo sa kinatatayuan nya sa tabi ng treadmill. Gamit ang towel na maliit, pinupunasan nya ang mukha nya. Nilapitan ko sya.

"Uy Liam." Napapangiti ko na approach sakanya. Pero sya nakatakip parin ang mukha nya gamit ang towel nya hindi ko alam kung umiiyak bang talaga sya. Hanggang sa humagulgol sya at niyakap ako, nakita ko rin na tumulo ang luha nya.

"Uy Liam, im just kidding hahahahahahahahaha. Hindi ko naman alam na maniniwala ka pala hahahaha." Natatawa ko na sabi.

Nahinto ang kanyang pagiyak at napatinggin sa akin. Nakangitti ako sya naman hindi masabi kung anong reaksyon nya.

Ng bigla nya akong binatukan!

*ToinkSzz*

"AraY!!!!!!!!!! Habbang nakahawak sa noo ko na binatukan nya.

"Ewan ko sayo Ashlee. Baliw ka Leche ka." Si Liam

"Hahahaha."

"Ikaw nga kung na mimiss mo si Kuya, sya kulitin mo wag ako. Pati ako napapapaniwala mo sa mga kabaliwan mo eh." Si Liam

"hahaha" Pero habbang tumatawa ako, may naramdaman ako na sakit ng ulo. Matindi ang sakit, ngayon ko lang naramdaman.

"Ouch!" Paganggal ko.

"Oh bakiT??!" Pagaalala ni Liam.

"Ay Teka lang, umaarte ka nnmn yata eh. Bahala ka sa buhay mo." Si Liam

"Hehe." Nagbigay ako ng pekeng tawa sa likod ng sumasakit kong ulo na ngayon ko lang muli naramdaman.

Selfish na kung selfish, ayaw ko lang nakikita ang mga mahal ko sa buhay na nahihirapan din para sa akin. Kung meron mang mahihirapan ay ako iyon dahil ako lang naman ang may sakit, hindi sila. Ang totoo dahilan ng pagalis ko papuntang Baguio ay para magpachech up. Wala ni isa sa pamilya o kaibigan ko ang nakakaalam nito, ayaw ko na magalala sila sa akin dahil alam ko sa sarili ko na magiging ayos din ako. I cocontinue ko lang ang paginom ng gamot ko at magiging maayos na ang lahat.

Hanggang sa makita ko ang bagong result ng doctor sa karamdaman ko. Nakita ko at pinaliwanag nya na halos 15% nalang ng body cells ko ang hindi naapektuhan at hindi na ito magagamot ng medicines ko. Pagsisisi at panghihinayang ang naramdaman ko ng mga panahon na iyon. Alam ko rin na malapit na at mawawala rin ako, pero hindi ko papayagan na maging miserable ang buhay ng mga iiwanan ko na mahal sa buhay. Lalong lalo na si Charles.

Bago ako umalis papunta sa Baguio nakipagkita si Robbie sa akin, may inamin daw ang gf nya na si Cris sakanya.

FLASHBACK
"I don't know what to do Ashlee. Alam ko sandali palang tayo magkakilala pero parehas na mahal natin sa buhay ang pinaguusapan dito." Si Robbie at naluluha na ito.

"What do you mean?" Tanong ko.

"Cris and I were in a good terms, until Charles came in. Recently ko lang nalaman na may past silang dalawa, kwento saken ni Cris. I know how hard she tried to forget him, pero hanggang ngayon si Charles parin ang lama ng puso nya. Ang hirap naman makipaglaban sa taong mahal ng mahal mo." Kwento sakin ni Robbie.

Naiiyak man, pero pinanatili kong maging strong.

"I'm breaking up with Cris. I still love her, pero kung hindi naman nya ako mahal para san pa at pinaglalaban ko pa sya." Sabi pa ni Robbie.
END OF FLASHBACK

Hindi ko alam ang nararamdaman ko ng mga oras na sabihin ito sa akin ni Robbie, ang natatanggi ko lang naalala ay ang pagsakit muli ng ulo ko kaya nagpasya na ako umuwi agad. Pagdating sa bahay nagpahingga at nagisip isip, naupo ako sa harap ng salamin kung saan nakikita ko ang sarili ko, hanggang sa inabot ko ang brush sa harap ko at sinuklay ang buhok ko.
Mahaba at natural na straight ang buhok ko, kahit kailan hindi naman ako nagkaroon ng problema.

Habbang binubrush ko ang buhok ko, naisipan ko nanaman ang mga pinagusapan namin ni Robbie kanina, nalungkot at hindi alam ang gagawin. Hanggang sa nagulat nalang ako ng maglagas ang buhok ko. Takot at pagkagulumihana ang naramdaman ko, nabitawan ko ang brush sabay tayo sa kinauupuan ko at pumunta sa isang sulok at umiiyak.

To be continue……

__________________________________




BOOK 1

BOOK2-PART 1 BOOK2-PART 2
BOOK2-PART 3 BOOK2-PART 4



.... taenang mga bus yun! nag snow lang stranded lahat ng people

sa interchange includes me

waaahhh suppper lameg pa naman