Part One



Chapter 1, 2, & 3 - http://www.tristancafe.com/forum/153988
Chapter 4,5 - http://www.tristancafe.com/forum/154178
Chapter 6 - http://www.tristancafe.com/forum/145078
Chapter 7 - http://www.tristancafe.com/forum/145213
Chapter 8 & 9 - http://www.tristancafe.com/forum/154321
Chapter 10 - http://www.tristancafe.com/forum/145367
Chapter 11 & 12 - http://www.tristancafe.com/forum/151607
Chapter 13 - http://www.tristancafe.com/forum/152077
Chapter 14 - http://www.tristancafe.com/forum/153471
Chapter 15 - http://www.tristancafe.com/forum/153773
Chapter 16 - http://www.tristancafe.com/forum/154135
Chapter 17 - http://www.tristancafe.com/forum/154660
Chapter 18 - http://www.tristancafe.com/forum/154984


Part Two

Chapter 19
Part 1 - http://www.tristancafe.com/forum/155835
Part 2 - http://www.tristancafe.com/forum/156507

Chapter 20 - http://www.tristancafe.com/forum/157283
Chapter 21 - http://www.tristancafe.com/forum/157983
Chapter 22
Part 1 - http://www.tristancafe.com/forum/158570







Huminto sa tapat nina Rossi sina Jillia at Alfredo; siniguro ng dalaga na agad silang mapapansin ng mga ito, pagkatapos binalingan niya si Alfredo at nagpasaring:

‘I’m so happy that you finally made it back Hon…’ Nagulat pa ang isa sa mga kabarkada ni Rossi nang marinig iyon: ‘I really missed you so very much… Normally I would perfect any given quiz without reviewing, and I would easily compose a song in an hour, but these past few weeks I wasn’t been on my productive self, because I’m so lonely without you…’ Ani pa nito na dalang-dala sa ginagawang pag-arte.

‘Uhhhh… Ta-la-ga… na-miss mo ‘ko? Pero sa’n naman nanggaling yung “Hon?”’ Matamlay na tugon naman ni Alfredo; nakayuko na sa sobrang kahihiyan.

‘You’re always being cold to me… it hurts me more than they do. Are you not satisfied with my company? Sometimes I wonder if my Alfred would prefer those lovely nurses back at the hospital than me. Do they look more adorable than I do…?’ Aniyang ang mga mata’y kunyang nagpapa-awa.

‘Haaaayyy… kailangan mo ba talagang gawin ‘to…?’ Mahaba niyang buntong-hininga.

‘Oh, that’s right! Maybe my Alfred was just too shy, to be with me? But you don’t have to be; I’m your “honey” after all…”’ Kanyang sabi habang hinahaplos-haplos pa ang mukha ni Alfredo, samantalang ang grupo nina Rossi’y halos halikan na ang mesa sa pagkakayuko para lang huwag mapansing apektado sila.

‘Talagang aliw na aliw ka na sa mga kabulastugan ni Rei ano…? Mga pasaway…’ Bulong na lang ni Alfredo sa sarili.

‘You look so bored my Alfred? It’s no wonder; this place’s just too dull and unromantic for us, not to mention, it reeks with the smell of some… worthless commoners!’ Nilingon pa ni Jillia, na tikwas ang kaliwang kilay, ang grupo nina Rossi nang sabihin niya ang mga salitang “worthless commoners.” ‘Let’s go now, before the foul smell stain your clothes, I know of a perfect place where we can spend the break alone together, then I shall prepare a nice black tea for my sweet monámi there…’

‘Tama… umalis na tayo… baka may mangyari pang hindi maganda…’ Ngayo’y si Alfredo na ang humawak sa kamay ni Jillia paalis sa lugar nina Rossi.

‘My… you don’t have to so hasty… sure, my Alfred looks manlier when he holds me like this…’ Siniguro niyang kahit sa kanilang pag-alis ay maririnig iyon nina Rossi.

Pagkaraka’y siya namang dating nina Chito at Rei na tumapat rin malapit sa grupo at nagpasaring:

‘Aaayyy! Totoo pala talaga ang tsismis tungkol kina Jillia at Alfredo ‘no?! Ang sweet nila, sobra! Siguro kahit mga langgam magkaka-diabetes sa sobrang sweet nila sa isa’t-isa!’ Panimula ni Rei.

‘Oo nga!’ Si Chito na umaaktong bading pa: ‘At siguradong yung mga kolokoy na mga insekyoras na laging kumokontra eh hindi nanaman mapakali sa mga pwet nila sa inggit ngayon!’ Nakakalokong lumilingon-lingon pa siya kina Rossi. ‘Pati akwo naiinggit! Ano kaya ang lasa ng lips ni fafa Alfred? Sana kahit lawayan lang niya yung baso ko okay na! Ahahay!’ At tumawa pang gaya ng isang bading.

‘Ay, gaga, ang halay mo talaga vaklush, nakakadiri ka!’ Sabi niyang halos hindi na mapigilan ang tawa: ‘Pero tama ka sister; siguradong nangingitim na sa inggit yung mga kolokoy na insekyoras na laging kumokontra; sa sobrang inggit hindi na papasok ang mga ‘yon at sisinghot na lang ng ipot sa mga bahay nila! Ha! Ha! Ha! Ha!’ At pagkatapos sabay silang umalis. Naiwan naman ang grupo nina Rossi na puros mga nakatunganga, na ang isa’y hindi na namalayang natapon na sa kanyang pantalon ang iniinom niyang kape.
‘G-guys… wala kayong nakita, o narinig… okay…?’ Sabi ni Rossi sa mga kasamahan niya. Matamlay na nagsitanguan naman ang mga kasama niya.

Samantala, walang patumangga namang nagtatawanan sina Jillia, Chito at Rei sa ginawa nilang kalokohan sa grupo ni Rossi. Wala namang imik si Alfredo:

‘Kita mo yung mukha ng bokboking ‘yun?! Halos iyakan na niya yung mesa niya sa hiya!’ Nasisinok pa sa pagtawa niya si Chito.

‘Sinabi mo pa! Ang sarap talagang pagtripan ang mga katulad nilang masyadong ma-ere, buti nga sa kanila; sa sobrang taas nila sa ere, ganu’n din kataas ang binagsakan nila!’ Segunda naman ni Rei. ‘Pero higit sa lahat, bidang-bida talaga kanina sa Alfredo natin di ba?! Alam ko kahit anong pilit mong magtimpi, deep inside kinikilig ‘yang mga buto mo!’

‘Ikaw lang naman ang nakakaramdam ng mga ‘yun eh! Isama mo na ‘yang kalbo mong alalay! Pareho kayong pasaway!’ Himutok ni Alfredo sa dalawa.

‘Pero ako hindi ako nagti-trip; ikaw talaga ang “honey” ko… Ikaw? Ako rin ba ang honey mo…?’ Pagpapapansin naman ni Jillia kay Alfredo, habang nakakapit pa rin sa braso nito.

‘Huwag ka nang dumagdag pa sa mga pasaway na ‘to prinsesa; baka hindi ko na makayanan.’

Inakbayan ni Rei si Alfredo: ‘Quit your whining already! Dapat nga matuwa ka pa dahil nilalambing ka ng “campus princess” natin! Even with her boyfriend hindi siya naglalambing ng ganyan sa kanya, sa’yo lang! Ang dapat mong gawin ngayon maging agresibo ka naman; magpakalalaking-lalaki ka! Malay mo umiba ang ihip ng hangin…’ May kapilyuhan pa siyang ngumiti.

‘Napaka-intrigera mo naman… pa’no mo ba nalalaman ang mga bagay na ‘yon?’ Sarkastikong tanong niya.

‘May iba ba ‘dun? Siyempre ako ang bestfriend ni Jillia!’

‘Kung gano’n hindi ka pala mapagkakatiwalaaang bestfriend…’

‘Oo nga pala Alfred.’ Singit ni Jillia: ‘Do you have any plans after class?’

‘Wala naman, bakit?’

‘Good! Kasi gusto kang imbitahan ni Mommy sa bahay mamaya. Since she wasn’t able to meet you at the hospital earlier gusto niyang makabawi sa’yo.’

‘Walang problema. Pupunta ako kaagad pagkatapos ng klase namin.’

‘Wow naman! ang swerte naman ng lover boy ko! Niyaya ng Mommy ni Jillia sa bahay nila! Mukhang tuloy-tuloy na ‘to ha?! Bangis mo talaga!’

‘Excuse me lang; puwede rin ba ‘kong sumama? Best friend naman ako ni pareng Alfredo eh!’ Sabat naman ni Chito.

‘Ang sabi si Alfredo lang, hindi imbitado ang mga mukhang goon!’ Pagkontra naman ni Rei sa kanya.

‘I’m sorry guys pero exclusive lang ang invitation kay Alfred. Mom wanted an intimate conversation with him, so it would be quite disturbing if you come along. Pero puwede naman kayong pumunta sa bahay namin sa ibang araw, kapag medyo hindi na busy ang lahat sa school.’ Pagpapaliwanag ni Jillia.

‘G-ganu’n…?’ Tanging nasabi na lang ni Chito sa hiya.

‘Well then, I’ll be expecting you tonight Alfred, and don’t be late okay? See you later!’ At nagpaalam na si Jillia sa kanila.

‘So, Tita Lorena wants an intimate conversation with you huh? I wonder…’ Si Rei, nang tuluyan nang nakaalis si Jillia.

‘Hmm? May kakaiba ba ‘don?’ Si Alfredo.

‘Kakaiba talaga. Ngayon lang kasi personal na nag-imbita si Tita ng kaibigang lalake ni Jillia sa bahay nila eh. Kahit pa noong boyfriend na niya si Clifford ni minsan hindi pa siya naimbitahan ni Tita…’

‘Siguro gusto lang naman niya akong pasalamatan sa ginawa kong pagligtas kay Jillia, wala naman sigurong espesyal do’n…’

‘Palibhasa kasi napakasimple mo kung mag-isip. Pero yamang nandito ka na, bibigyan na kita ng advise; although you made your pass on Tito Andrei easily, hindi kay Tita Lorena!’ Sabi niyang lumapit pa sa mukha ni Alfredo.

‘Nakakatakot ka naman!’ Napaatras pang sabi ni Alfredo.

‘Kaya ko nasabi dahil isang primyadong doctor at psychologist teacher si Tita Lorena, kaya simpleng kibot mo pa lang kilala ka na niya. Kaya mag-ingat ka sa mga ikinikilos at sinasabi mo, kung ayaw mong magka-problema!’ Sabay nagpakawala pa ng mala-dimonyong ngiti.

‘T-totoo ba ‘yan…? Parang ginu-good time mo lang ako eh?!’ Sabi ni Alfredong diskumpiyado.

‘Well, it’s up to you. Ang sa akin ay babala lang…’ Pero sa tono ng pagsasalita’y nananakot.

‘Naman… bigla tuloy akong kinabahan sa mga sinasabi mo…’



TO BE CONTINUED

---