Minsan naiisip ko, ano bang gusto kong palabasin at nagba-blog ako. Gusto ko bang malaman ng iba ang kadramahan ko. Gusto ko bang ipagmalaki sa mundo na, “Hoy! Kahit ganito lang si Yhotski, may talent sya sa pagsusulat!” Gusto ko bang magbahagi ng mga karanasan ko. O gusto ko lang magpasaya ng tao sa pamamagitan ng pagsusulat. Kanina, habang sakay ako ng LRT, sa ilang minutong pananahimik habang nag-aabang sa boses ng nagsasalita sa LRT na sasabihin nya ang istasyon na lagi kong binababaan, doon ko lang nadiskubre ang sagot sa mga tanong ko kung bakit ako nagba-blog. Ang sagot, wala sa mga nabanggit ko. Ang totoo nyan, gusto ko lang pala talagang mag-blog. Tapos. Ang labo ba? Oo, Malabo talaga, parang yung takbo ng utak ko ngayon. Ang hirap ng mag-isa.






Shit! Nagda-drama na naman ako.








"Clinically dead for sixteen hours
Show me all the things my heart desires
Let this be the longest happy dream of my life
Clinically dead for sixteen hours
Crossing all the roads where lines began
Break my hourglass and let the sands move in time"

-The Camerawalls, Clinically Dead For 16 Hours

(Sana talaga makabili na ko ng album nila.)