|BOOK 2|CHAPTER 01| : http://www.tristancafe.com/forum/148766
|BOOK 2|CHAPTER 02| : http://www.tristancafe.com/forum/149444
|BOOK 2|CHAPTER 03| : http://www.tristancafe.com/forum/151227




CHAPTER 4

1 message received

From: Kylie

bes, pwd bang mktulog jan? wla akng ksma d2, my ppunthn cla. tkot ako sa multo. pnta nko jan, now na.

Ito talaga, oo! Pano pa ako makakatanggi eh papunta nap ala. Hehehe.

Matapos kong kumain, maligo, magtoothbrush at manood ng TV, tinitiis ko pa ring huwag sumilip kung andun pa siya. Una: baka isipin niyang umaasa nga akong naghihintay siya. Pangalawa: it’s near to imposible na andun pa nga siya.

Past eleven na nung maisip naming humiga na sa kama ko. at habang nakatitig sa kisame, ewan ko ba, naiisip ko si lester at yung mga nangyari noon.

Si lester. Hmm? matangkad siya, sa age niya ngayong 17, hangang bibig na lang niya ako. yung complexion niya, okey lang, siguro light brown, parang saakin din. Unang tingin, mukha siyang seminarista, na maporma (may ganun? Wahaha), pero pag talagang nakilala mo na siya, madaldal siya at friendly pala. May utak din siya, at nakakasama rin sa top ten sa eskwelahang pinapasukan niya. Magaling din siyang sumayaw. Sa una lang, mukha talagang silent-type at walang ibubuga, ni-hindi ko nga inexpect na nagttaekwondo ito eh, wala talaga sa mukha niya. Looks can be deceiving nga naman. Medyo opposite kay Russell na simpleng rakista ang dating. Teka, bakit napasali nanaman siya dito?!

Nagulat na lang ako ng biglang nagsalita si kylie, akala ko tulog na to ah!

“Justine, ano ba talaga yang si lester sa buhay mo?”

“gusto mo talagang malaman? its a long stoory”

“of course! go!” halata sa mukha niya ang pagkainteresado.

“Nung 9 years old ako nung lumipat kami sa Maynila. Ka-village ko siya pero halos pitong blocks ang layo ng bahay nila saamin. Oo nakikita ko na rin siya dati, tuwing iniikot ko ang buong village pag walang magawa. pero it does not matter then. Wala lang siya sakin nun, just an ordinary person I see around the village. “

“okey..okey..then?”

“Sa loob ng almost 3 years na ganung cycle, Walang naglakas loob na magpakilala, mag-approach o maunang makipagusap, oo tama nga, wala lang noon, hanggang smile lang, pero yung kind na tipid! Lol. Ma-at-Pa system, ika nga. Malay ko-paki ko.”

“grabe 3 years na ganun?! Woah..”

“oo almost 3 years! Pero sa totoo lang, naattract ako sa itsura niya, and it makes me want to see him more. Siguro, kaya nanonotice at naitatatak lang sa kukote ko ang face niya kasi nakikita ko siyang sumasayaw tuwing may affair dun at.. you know, scarce lang ang cuties sa village dun, halos hindi lumalabas ng bahay ang mga tao dun eh. Medyo kakapanibago nung una, kasi di tulad dito diba, halos lahat ng tao magkakakilala.”

“yeah..tama. uyyy crush mo na pala noon pa! ayiiii..”

“ano ka ba noon lang! Marahil hindi ko pa siya makikilala ng mabuti kung hindi kami naging mag-clubmate sa taekwondo. Summer yata yun, white belt pa lang. I was just almost 12 na nung panahong iyon, mag-ggrade six sa pasukan tapos siya 14, magtthird year hs. medyo nagulat nga ako nung Makita ko siya dun, tapos he’s a junior black belt."

“wow, blackbelt? Eh ngayon? Ah eh..sige sige..istorbo, continue lang sis.”

“Di ko lam, 2nd dan blackbelt na yata. Oh yun, so simula nun, namukaan namin ang isa’t-isa, at magkavillage kami, at nagsimula na rin kaming mag-usap. Then ewan ko ba, nung uwian, niyaya niya akong makisabay na lang sa kanya. syempre, pumayag ako, di ko naman kabisado pa ang daan ayun, dun na nagstart, hanggang every training ganun na. Kaya, maaari ko na ring masabi na siya lang ang naging kaibigan ko around the village.”

“weee..kakakilig naman! close na sila!”

“hehehe..to talaga. We became close in a sense na pinapraktis niya ako, maalala ko nga, siya yung nagcocoach sakin tuwing may tournament,(blacbelt kasi pwede magcoach) di ko makalimutan yung time na alalang-alala siya sakin habang dinadala ako sa medics nung nagdugo lips ko. Tapos maalala ko pa, minsan eh pinapasabay niya ako sa kanilang kotse, nung una, syempre, medyo nahihiya pa ako, pero okey lang pala kasi nadadaanan naman yung school naming bago school nila. Eh every Friday, hindi ako naihahatid-sundo na ng dad ko kaya naging habit nay un.”

“uy close sa family ha…eh buti hindi napagkamalang ‘kayo’?”

“nyek! Sa club nga, kumalat yung balita na ‘kami’ daw. Duh? Well, may nakakita daw kasi na sumasakay ako sa car nila, tapos lagi kami magkasama..blah blah. Nagjump na agad sa conclusion. Di bale, dko sila masisi kung talagang intregera sila. Buti na lang, hindi masyado sa village, yeah napagtitinginan nga kung magkasama kami, pero period na dun. Yun nga yung pinagkaiba doon sa village dito sa baranggay ngayon. Doon, walang masyadong pakielamanan, hindi kagaya dito!”

“oo tama ka bespren! Andami ngang chismosa dito kesa dun. teka, niligawan ka ba niya?”

“hehehe…tama. Mga December na siya nagtapat saakin, at unti-unti niya akong nililigawan, hanggang nagging official suitor ko na siya. Nung una, ayoko talaga, kasi ang iniisip ko yung pagkakaibigan naming, baka mawala, tapos, bawal pa ako mag-bf. Inexplain ko naman sa kanya pero ang sabi niya, sa ganitong pagkakataon, utak at puso ko ang maghuhusga, hindi ang magulang. Hindi ko lang alam kung nahahalata nila mama si lester, halos lagi akong niyayayang lumabas para mamasyal. Oo inaamin ko nung mga panahong iyon, medyo nawala sa isip ko si Russell, kasi parang gusto ko na rin si Lester. At dumating pa sa point na nasabi ko sa sarili kong natabunan na ni lester si Russell sa puso ko.”

"ang drama sis ah.. pwede na sa your song."

“bespren talaga oh. Pero nung a week before march, may nalaman akong gumimbal saakin. Nalaman kong nililigawan din niya ang kaklase niya, si sophiya, from a source. Nakita ko rin with my own eyes na namamasyal sila sa mall malapit sa school. Grabe! Anu yun?! Pinagsabay niya kami?! well, para saan kaya? Para kung kahit isa samin hindi siya sagutin, may back-up na isa?! Sa tingin ba niya maniniwala pa akong sincere siya? Grrrr..grabe naiinis ako sa sarili ko nun! Naiinis ako dahil nagpaloko ako..at nagpadala ako sa lecheng emosyon!”

“o? eh paano si Russell?”

“Nung panahong iyon nga, bigla-bigla kong naalala si Russell, niyakap ko yung bigay niyang angel. Ngayon alam kong hindi ko naman pala talaga minahal si lester, gusto ko lang siya. Iba ang ‘gusto ko’ sa ‘mahal ko’. habang yakap ko ang anghel na bigay niya, diko namalayang umiiyak na pala ako.”

“grabe, ang drama pala”

“Medyo nagging cold na kami sa isa’t isa, maski kahit sa training, at hindi na rin ako sumasabay tuwing friday. Nagusap lang ulit kami ng maayos nung eksaktong nagkita kami sa park,sinabi ko na lang sa kanyang babalik na kami ng la union sa april, which is a week before na yata nung panahong sinabi ko sa kanya. at sinabi kong doon na ulit kami titira. Wala siyang sinabi at hindi ko siya pinigilang yakapin ako. hindi ko na rin napigilan ang sarili kong yakapin siya, kahit papano nagging mabuti pa rin siyang kaibigan. Pero maski ganun man, may iniwan pa rin siyang sugat sa puso ko, pero natuto ako. bakit kaya sa pag-ibig, lagi akong iniiiwan? lagi akong talo?”

**Background music: are you happy now? by michelle branch**

“ito talaga oh..may darating din na para sayo talaga, o what if nasa tabi-tabi lang. hahaha..uyy.. si ru-”

“shut up!” sabi ko sabay palo ng unan.

“hahah! Pikon! Pero malay mo, hihingi ng apology kaya nandito, hay naku mare, malakas vibes ko na liligawan ka ulit niyan! Saka tignan mo nga oh, kakausapin ka daw, bakit kasi ayaw mong silipin, baka nandiyan pa!” pang-aasar nito.

“naku, puputi muna ang uwak noh! bahala na nga.” Sabi ko. “eh kayo ni Mikel?! muhang din a kayo nag-aaway ah! Uyyy!”

“eto iniiba usapan. sige na nga, dahil nga doon sa panaginip, napaisip akong bigyan siya ng chance. Heheh.. sa totoo lang ha..kinikilig ako kanina habang tinuturuan siya!”

“uyy uyy!” sabi ko habang kinikiliti siya. “go ka na! wala na si Kathryn! Balita ko break na sila!”

“che! Never mind her! Haha… ay sandali! Speaking of mikel, hindi daw natuloy yung liga nila ngayon, dyan daw sa tapat gaganapin sana. Eh na forfeit or nadisqualify ata kasi kulang line-up nila, nakiusap ata silang ipamove."

Napaisip ako. “wait kyle, remember yung panaginip?! Dba may liga din?! Tapos ikaw yung ipinalit sa line-up?!”

“ay oo! Ay oo!” Sabay yugyog niya saakin. “hay…naman naman!”

“ang galling noh?!”

“oo nga! Teka, nahihilo na ako sa mga pangyayari. Itulog na muna natin ito! Sige goodnight!”

“goodnight!”

Napatagal pala ang aming kkwentuhan, ewan ko ba, hindi pa rin ako makatulog. Dahil ba yung panaginip namin nagkakaconnect? O sa ibang dahilan? Naisip kong magpunta muna sa terrace naming para magpahangin, at siyempre, para silipin kung andun pa rin siya. What the heck! To my surprise, may nakita akong guy na nakahiga sa bench dun sa basketball court. ‘Oh no, wag ka ngang ilusyonada Justine! hindi iyon si Lester.’ Sabi ko sa sarili ko. kahit medyo madilim doon, namukhaan ko yung gray t-shirt niya at shorts. ‘what is he thinking? Gusto yata niyang magkasakit!’ nataranta ako, at with all the t-shirt at pajamas, pinuntahan ko siya.

“lester! Gising!” sabi ko habang niyuyugyog siya. Nagising siya, tapos tumingin lang saakin, at ngumiti. “anu bang nasa kukote mo ha, At dito ka natulog?! Are you insane?!”

“yes! Sabi ko na nga ba hindi mo ako matitiis!” sabi niya sabay bangon.

“shut up lester! Kung nagkasakit ka, ha, sinong maisisi, ako dib a?! o kung may ngyari sayo dito?! ako ang masisisi!”

“dib a sabi ko hihintayin kita, at maguusap tayo.” Sabi nito na nakangiti pa rin, parang tanga.

“eh panu kung hindi kita nakitang nandito ka pala?! Anu ng mangyayari sayo dito?! hanggang umaga ka dito?!”

“relax Justine..ang importante, nandito ka.”

Okey fine! Nagrelax na nga ako. pinaupo niya ako sa tabi niya, umupo naman ako. “okey fine. o, anung gusto mong pag-usapan ba?”

“first and foremost, I want to apologize.”

**Background music: apologize by timbaland**

“I’m so sorry minadali kita dati, natatakot kasi ako, na may Makita kang iba, gusto ko, akin ka lang. and I’m so sorry pinagsabay ko kayong ligawan ni sophiya, February ko lang siya sinimulang ligawan, kasi that time, napagod ako sayo. Wala manlang akong nakikitang response, kaya naisip kong wala ding patutunguhan kaya niligawan ko din siya. I’m sorry!”

“ah..tapos sinagot niya ako a day bago kayo umalis, kaya hindi ako nakapagpaalam sayo nun, she forced me on a date that day. I’m sorry again”

“okey. Sige na, apologies accepted.”

“really?” lumiwanag pa ang mukha nito.

“yeah. Bawiin ko kaya? Kulit mo ehh. Past is past, what’s done is done. Anu bang mapapala ko kung hindi kita papatawarin?” tama nga naman, saka the fact na hinanap niya ako, tapos hinintay din ako dito ng pagkatagal-tagal eh malaking bagay na para sakin, okey, let’s just say convinced ako sa apology niya.

“oh..thanks!” niyakap niya ako, tapos nagkwento pa ulit siya.

Katahimikan.

“tumagal din kami ng halos 1 and a half year, and that was on and off. Pero I don’t know, in the end nagkakabalikan din kami. we officially broke up 7 months ago.”

Hindi ako makasagot, sa totoo lang hindi ko alam ang isasagot ko. bakit ba niya ito sinasabi?

“now, I know we are more mature now.”

“so? Why are you telling me these?!” tanong ko.

“hinanap kita Justine. At ngayon, nandito ka na, hindi na ako magsasayang pa ng panahon, sana bumalik tayo sa dati.”

Ewan ko ba pero may halong kilig at takot akong naramdaman. Kilig kasi, sino bang hindi kikiligin? Takot kasi, paano na si Russell? lalo nanamang gugulo. Hayy gusto ko na munang bumalik sa kwarto!

Hindi ko na sinagot ang tanong niya. “sige, balik na ko sa kwarto. Balik ka na rin sa tinutuluyan mo.” Sabi ko tapos tumayo na.

“okey. Ang saya ko naman ngayon! Napatawad mo na ako!” sabi nito habang hinahatid ako sa bahay.

“sus.. o, nga pala, alam mo ba kung paano ka makakabalik dun? Sumakay ka sa jeep na papuntang city tapos P6 pesos pamasahe, minimum fare, wish ko lang may dadaan pang jeep. ingat ka.” Sabi ko habang pumapasok sa gate.

“uy concerned! Salamat!”

Humarap ako sa kanya. “duh?! Binibigay ko lang directions! Umalis ka na nga!” sabi ko.

“teka, kunin ko muna # mo.” Sabi niya sabay abot ng cp.

“hay ang kulit talaga. Eto na nga”

“okey okey salamat!.. good morning again!” sabi niya habang papalayo.

Habang papunta ako sa pinto ng bahay, lumingon-lingon ako. parang may uncomfortable feeling kasi. Baka may nanonood samin? Duh.. ridiculous! Sa ganitong oras?! “oh my..baka multo!” ani ng isip ko. nagsitayuan ang mga balahibo ko habang patakbo ako papuntang kwarto.



...


TRIVIAS AND GOOFS

hihi sabihin ko na nga.. hindi talaga dapat "Russell" ang name ni Russell kundi Raphael.

ung book 1|chapter 1 =maalala niyo yung scene na nagkasalubong kami (lalake nko nun) tas naggreet siya sakin sa pamamagitan ng pagpalo sa pwet ko? haha. dapat yung russell na yun Extra lang. as in ka-neighborhood lang. yung wala lang.

pero pagkapost ko napaisip ako. (dpa pwede kasi magdelete post that time) bakit pa ako naglagay ng russell dun kung yun lang pala ang papel niya. tapos may raphael pa? ang dami na! edi ayun. poof! isa na siya sa main characters. haha.


...

sorry natagalan. uber busy. dami hw. dami quiz.

leave comments please!