"Well baby, I don't want to take advice from fools
I'll just figure everything is cool
Until I hear it from you."

-Gin Blossoms, Til I Hear It From You







Topak ko na naman ang magbasa-basa ng libro. Sa ngayon, pinipilit kong tapusin ang libro ni Lualhati Bautista na Bata Bata Paano Ka Ginawa? Matagal ko ng binili to, ngayon lang ako nagkaroon ng pagkakataon na tutukan. Oo, sa laging nagtatanong saken kung sino ang iniidolo kong manunulat, walang iba kundi si Lualhati Bautista. Isa ako sa mga masusugid nyang tagahanga. Mula sa mga libro nyang pinaglipasan ko ng basahin gaya ng Gapo, Dekada ’70, Buwan Buwan Hulugan Mo Ako Ng Sundang, (Moon, Moon, Drop Me a Sword), At Bulaklak Sa City Jail. Lahat ng yan ay binasa ko sa sobrang paghanga ko sa nasabing manunulat. Pero wala akong intensyon na gayahin sya. Masaya na ko sa isang dahilan na may hinahangaan ako.




Meron pa kong isang binabasang libro. “The King Of Nothing To Do” ni Luis Joaquin M. Katigbak. Pero hulaan nyo kung saan ko binabasa. Dahil wala akong pera ngayon pambili, doon ko sya pinagtyatyagaan basahin sa National Bookstore Recto. San ka pa! Libre na, air-con pa! hehe.. May kalakihan ang libro kumpara sa mga libro ng sikat na author. Kung katulad kitang mahilig mangolekta ng libro, itong libro na to ang hindi mo siguro magugustuhan. Pero sa hindi ko malamang dahilan, e bigla ko syang nadampot at nakuwang buksan. Basa-basa-basa-basa-basa. Nakakailang pahina na ko ng madiskubre ko ang sarili na nag-eenjoy na sa nasabing libro. Shit! Kung alam lang ng may-ari ng Bookstore na ‘to na minomolestya ko na ang libro nila sa pamamagitan ng libreng pagbabasa, malamang ay ipahagis nila ko palabas sa gwardyang sinasahuran nila. Sa totoo lang, maganda ang libro. Kung mahilig kang magsulat ng kung ano-ano, kailangang mabasa mo 'to.



Hindi naman talaga akong nerdong tao. Yung tipong nagsusuot ng salamin na mataas ang grado dahil sa sobrang labo ng mata kakabasa? Kailan na lang ako pumatol sa pagbabasa ng mga seryosong libro gaya ng mga nobela. Nakakatawa nga kung iisipin, dahil tsaka pa ko nagkahilig sa libro kung kalian di na ‘ko nag-aaral. Nakasanayan ko na lang sa ngayon yung magbasa bago matulog. Dati kasi, ang mga binabasa ko lang e IKABUD, PUPUNG at Pugad Baboy. Deadma pa saken noon yung magagandang libro. Minsan nga, iniisip ko, isa siguro noon sa mga pinapanalangin ng nanay ko e yung humipo ako ng libro para magbasa. Hehe..



Nung Elementary naman ako, natatandaan ko, nagyayaya lang ako pumasok ng library kapag gusto kong maglaro ng ‘paramihan ng tao’ Oo! Paramihan ng tao. Ito yung laro sa libro kung saan maghahanap lang kayo ng naka-drawing na tao. Tapos, pitikan sa daliri kung ilan ang tao na lamang mo. Pwede rin paramihan ng hayop kung librong maraming naka-drawing na hayop naman ang nadamput nyo. At kung adik naman kayo ng kalaro mo, pwede nyo rin isama sa bilangan yung lahat ng capital Letters na makikita nyo sa libro. Hehe..




Kapag wala talaga akong pera pambili ng libro at sinisipag akong magbasa, nagiging bisyo ko na ang magbasa-basa sa mga tindahan nito. “Buraot” ang tawag ko sa ganitong gawain ko. Minsan, naghihiram naman ako sa mga kaibigan kong mahilig ring magbasa. Pero minsan, kapag nakakaluwag-luwag e bumibili rin ako. Sa Recto madalas kapag gusto kong makamura. Doon sa mga nagkalat na second hand. Pero meron pa akong isang sikretong binibilhan ng murang libro. Pero syempre, sikretong malupit ko na yon! Baka kasi malaman nyo pa, doon rin kayo bumili, Mahirap na!





Magkakaroon pa ako ng kakumpetensya! hehe