CHAPTER 20
CHAPTER 21
CHAPTER 22
CHAPTER 23
CHAPTER 24
CHAPTER 25
CHAPTER 26



CHAPTER 27


“Grace, kalimutan mo na siya…’wag mo naman gawin ‘yan sa sarili mo…It’s been nine years simula nagkagusto ka sa kanya. Let him go! Hindi mo ba nakikita na iniwan ka na niya sa ere! Hindi lang isang beses but twice!! May sarili na siyang buhay, I think it’s time that you should live yours too.” Tila binagsakan ng langit ang dalaga sa narinig mula kay Rodelyn. Hindi niya malaman kung anong mararamdaman. Parang sasabog ang didib niya sa sakit ng narinig, dahil alam din naman niyang ito ay totoo. Natahimik na lamang si Grace sa sinabi ng kaibigan. Hindi niya namalayan na dumadaloy na ang luha mula sa kanyang mga mata.

“Sige, iiyak mo lang yan…Ilabas mo nararamdaman mo” sabi ni Rodelyn sa kabilang linya na tila naiiyak na din. Ito ang unang beses na narinig niyang umiyak ang kaibigan dahil sa isang lalaki. Naawa ito dahil wala din siyang magawa para pagaanin ang loob ng dalaga.

“L-Lyn, pa-pasensya ka na ha? B-bakit naman kasi…S-sa dinamidami ng lalake dito..hindi ko pa din s-siya makalimutan?” pahikbing sabi ni Grace sa kaibigan.

“Wala tayong magagawa eh. Minahal mo talaga ng husto yung tao. Pero sayang talga, akala naming lahat para na talga kayo sa isa’t isa. Sana man lang nagsabi siya kung nasan na siya ngayon, kesa bigla siyang nagtago.”

“H-hayaan ko na siya, a-ayaw ko magm-mukang naghahabol.”

“Tama yan best, madami pang iba d’yan. Sa dami ng gwapo dyan sa Australia, don’t tell me wala ka mahahanap!” Pabirong sabi ni Rodelyn. “Hanapan mo din ako ha! Gusto ko blue eyes na may dimples!!” Pahabol pa nito.

Natawa na lamang si Grace. “Kahit na kelan ka talaga! Pagdating sa lalake puro kalokohan!”

“Hoy bruha! Hindi ba mahal na babayaran mo nito??” Paalala ni Rodelyn.

“Oo nga pala! 30 minutes natin naging lagpas 1 hour na! Hahaha.”

“Ibaba mo na bago ka pa mapagalitan!”

“Opo! Lyn, salamat talaga ha. Thank you for everything!!”

“Ay sus! Di libre yan noh. Pagbalik mo dito kailangan mo ako ilibre! Oh s’ya! Text text na lang tayo ha? Ingat ka dyan lagi and regards sa family nyo. Miss you na sobra bru!!!”

“D’yan din! Miss you too!!!”


Halos mag-iisang taon na mula ng nagkausap sila Grace at Rodelyn tungkol sa sitwasyon nila ni Shane. Nagsimula nang mag-move on ang dalaga. Napag-isipan niyang tama na ang madaming gabing pagbuhos ng kanyang luha sa lalaking minahal niya simula pagkabata. Ilang taon na din naman ang lumipas at nag-aaksaya lamang siya ng panahon sa laging pag-asa na mahal pa din siya nito. Natauhan din siya na kahit anong iyak ang kanyang gawin ay hindi mababago na wala na talga sa kanya si Shane.

Nagkaroon ng manliligaw si Grace pero hindi pa niya ito sinasagot dahil kakakilala pa lamang nito. Masaya na ang dalaga sa buhay niya. Tapos na siya ng kolehiyo at may trabaho na sa isang ospital bilang isang technician. Nagsisimula na din siya na magpundar ng para sa sarili. Tahimik na ang buhay ni Grace, hindi na niya iniiyakan si Shane tulad ng dati. Tuluyan na niyang natanggap na kinalimutan na siya nito. Paminsan minsan ay hindi pa din maiwasan ng dalaga na maisip ang binita.

“Kumusta na kaya iyon? Sino kaya nakatuluyan ng hito na yun?” mga natatanong ni Grace sa sarili sa tuwing naalala si Shane.

Paminsan minsan ay may nakukuha itong text galing kay Millet. “Hi insan!! Kumusta ka na? Miss na miss ka na namin! Kelan ba ang uwi mo dito? Ang magaling kong pinsan na hito! Hindi man lang dumadaan dito sa bahay para mangumusta! Hmpp!! Ingat ka lagi diyan ha? Kelan ka ba magiging part ng family namin?” Hindi mapigilan ni Grace na ngumiti sa nabasa. Nagtaka siya kung bakit hindi pumupunta si Shane kanila Millet samantalang napaka-close ng dalawa.


LUNES

Tulad ng nakagawian, papasok na si Grace sa trabaho. Bago pa ito pumasok ay inihahatid muna ang mga kapatid na ngayo’y high school na. Dahil nga hindi direcho magtagalog ang mga ito ay napagkakatuwaan minsan ng dalaga ang mga kapatid. Ipinagbabawal nito minsan na mag-ingles ang mga ito kapag nasa sasakyan niya. Minsan ay nagkukwentuhan ang magkakapatid sa sasakyan tungkol sa kanikanilang mga buhay.

“Achi, sino first na nagustuhan mo?” tanong ni Charmaine.

“Ano nanaman yang tanong na yan? Look at Ace, he can’t stop smiling again!” nakangiting sagot ng dalaga sa kapatid.

“Sabi mo ‘no English!’ ang daya mo talaga!” reklamo ng bunso.

“I’m just curious achi on when you had that feeling, like you’ve fallen in love with someone.” Parang kinikilig na sabi ni Charmaine.

“Hm….I think I was about Ace’s age. Pero matagal na yun, childhood crush lang yon.” Nakangiting sabi ng dalaga.

“Heard that dichi!! I’m at the right age to be having a girlfriend by now!” banat ni bunso.

“Hoy! 1st year high school ka pa lang! Ang sabi ko crush lang yon..” Natatawang sagot ni Grace sa bunsong kapatid.

“What’s the difference? It will eventually lead to loving that person anyway.”

Hindi na sumagot ang dalaga. Sa totoo lang ay parang tinamaan siya sa sinabi ng nakababatang kapatid. Totoo naman, don nga din naman ang abot no’n. Pagdating sa eskwelahan ay nagpaalam na ang dalawa sa kanilang ate. “Dad’s gonna pick you up later. Just message him when you finish, I have to work late tonight. Bye! Ingat ha.” Paalam ni Grace sa mga kapatid.

May kakaibang naramamdaman ang dalaga. Ang bilis ng tibok ng kanyang puso. Hindi niya malaman kung bakit hindi mawala sa kanyang isipan ang sinabi ng kapatid. Bigla na lamang niya naalala si Shane. Binuksan na lamang niya ang radyo at umaasang mawawala ang nararamdaman pagnakuha ang atensiyon niya ng ibang bagay.

“I took for granted, all the times…That I thought would last somehow…” Ang kanta na binungad ng radyo sa dalaga. Biglang nalungkot si Grace. Ito ang pinaka-unang kanta na kinanta sa kanya noon ni Shane habang naggigitara ito.


***
“Oceans apart…Day after day..And I slowly go insane…” Kanta ni Shane sa kabilang linya.

Hindi matigil ng pagngiti si Grace habang kumakanta ang binata. Napakabilis ng tibok ng kanyang puso. Bigla na lamang huminto sa pagkanta at paggigitara si Shane.

“Oh, bakit ka huminto?” tanong ng dalaga.

“Pagnagkita tayo, don ko na lang tatapusin. Gusto ko din makita reaksyon mo. Ang lakas mo kasi magpahirap eh!” sagot ng binata.

“Ng bitin!! Kahit na kelan ka talaga hito!”

“Linta!”

Sandaling katahimikan.

“Hindi na kita papabalikin diyan pag-uwi mo dito Grace” seryosong sabi ni Shane.

“Ano?” natawang sabi ni Grace.

“Wala! Sabi ko, I miss you!!”

***


“Bakit ka nanaman umiiyak Grace??? Pwede ba tigilan mo na ang katangahang ito?!? Kalimutan mo na siya ng tuluyan!!!” naasar na sabi ng dalaga sa sarili. Naging normal naman ang buong araw ni Grace pagkatapos ng umagang iyon. Madami silang kailangan gawin sa trabaho kaya nawala sa isip niya ang pagka-miss sa binata.

Pag-uwi niya ng gabing iyon. Kinuha niya ang kanilang year book. Binuksan ito sa pahina kung nasaan ang larawan ng mga ka-eskwela noon. Nakita niya ang masasayang muka ng lahat ng mga kaibigan ngunit hindi matanggal ang mata nito sa nag-iisang tao. Si Shane.

“Mahal pa din kita….” Pabulong na sabi ng dalaga habang tahimik na umiiyak hanggang sa ito’y tuluyang nakatulog.



SABADO

Day off ni Grace ngayon. Sumunod na din sa Australia ang mga kaibigan ng dalaga galing New Zealand. May lakad sila ni Pauline kasama ang ibang mga kabarkada. Pupunta sila sa beach para mag-relax dahil wala din naman pasok hanggang Lunes dahil ANZAC day. Ang usapan nila ay magkikita kita sa bahay nila Pauline.

“Dad. Ma. Punta na po ako kanila Pauline. Bukas ng gabi na po kami makakabalik.” Paalam ng dalaga sa mga magulang.

“Kasama n’yo ba si Marco? Alam mo naman na panatag ang kalooban namin do’n.” sabi ng ina.

“Sagutin mo na kasi para di na lagi namumrublema mommy mo kung kasama mo yun.” Pang-asar na sabi ng ama.

Ngumiti lang ang dalaga at lumapit sa mga magulang para humalik sa pisngi. “Alis na po ako. Baka naghihintay na po yung mga ‘yon saken.”


DIIING!! DOOONG!!


“Oh, baka sila Pauline na yan! Mga hindi na nakapaghintay.” sabi ng kanyang mommy.

Mabilis na binuksan ng dalaga ang pinto. Paniguradong maiinis nanaman ang mga kabarkada kapag late nanaman siya. Pagbukas niya ng pinto ay may isang lalaki na nakatayo sa harap ng kanilang bahay. Matangkad ito, singkit ang mga mata at may matamis na ngiti. Naka blue-green na T-shirt at pantalon na maong. Kahit simple lamang ang kasuotan nito ay halata pa din ang magandang katawan at ang kagwapuhan nito. Sa isang kamay ay may hawak itong na mga rosas.

Natulala na lamang si Grace habang patuloy ang pagngiti sa kanya ng binatang iyon.

“Para nga pala sa iyo.” At inabot nito ang mga bulaklak sa dalaga.

“Pasensya na ngayon lang ako nakarating. Ang tagal ko din kasi hinanap kung saan bahay n’yo eh. Sino ba naman kasing nagsabi na nasa Switzerland kayo?” Nakangiting sabi ng binata.

Dumadaloy na ang luha ni Grace pero natawa ito sa sinabi ng binata. Niyakap niya ito ng mahigpit. Ibinalik naman ng binata ang pagyakap niya. Iniangat nito ang ulo ng dalaga at pinunasan nito ang mga luha habang nakatingin ng malambing sa mga mata ng dalaga.

“Grace… Mahal na mahal kita.”

Unti unting inilapit ng binata ang muka sa dalaga. Dahan dahang naglapat ang kanilang mga labi. Parang huminto ang panahon sa mga oras na iyon para sa dalawa. Ramdam na ramdam ni Grace ang lambot ng labi ng lalake at ang pagmamahal nito. Tumagal ng mga ilang sandali ang tagpong iyon. Parang may sarili silang mundo. Hindi man lang napansin ng dalawa ang mga nagsisigawang barkada ng dalaga na nasa harap ng kanilang bahay. Nang ilayo ng dalawa ang kanilang mga labi ay pareho silang nakangiti at nakatitig ng maiigi ang isa’t isa. Niyakap ng mahigpit ng binata ang dalaga na tila ayaw itong bitawan. Inilagay ng dalaga ang kanyang ulo sa dibdib ng binata.

“I love you too, Shane.”


*** THE END ***



Maraming maraming salamat po sa lahat ng nagbasa ng Childhood Playground!!!!
Sana po nagustuhan nyo itong first story ko
Nakakatuwa po talagang basahin mga comments nyo ..It encouraged me to write more po THANK YOU PO ULIT SA INYONG LAHAT!!!


Higit sa lahat.....


THANK YOU SOOOO MUCH KUYA JEDD!!!
Thank you for introducing me to writing I OWE U BIG TIME