CHAPTER 1
CHAPTER 2
CHAPTER 3
CHAPTER 4
CHAPTER 5
CHAPTER 6
CHAPTER 7
CHAPTER 8
CHAPTER 9
CHAPTER 10
CHAPTER 11
CHAPTER 12
CHAPTER 13
CHAPTER 14
CHAPTER 15
CHAPTER 16
CHAPTER 17


CHAPTER 18


“Hello, si Shane po ito. pwede po kay Grace?”

Biglang bumulis ang kabog ng dibdib ni Grace. Nanlamig ang kanyang
pakiramdam. Tila ba nanginginig ang buo niyan katawan.

“H-hello?” tila nag-aalangang sabi ng dalaga.

“Grace? Ikaw ba ‘to?” muling sabi sa kabilang linya. Kakaiba ang naramdaman
ng dalaga. Tila iba ang boses ni Shane.

“Yes. Shane? Is this really you?”

“Oo naman. Bakit? Hindi ba halata?”

“Hay naku, kung sino ka man, wag ka nang magpanggap.”

“Si Shane talaga ‘to!”

“Shane mo mukha mo!”

“Ha ha ha ha” malakas na pagtawa mula sa kabilang linya. Nakilala na ni
Grace ang tinig na iyon.

“Sabi ko na nga ba, Rodelyn! Sira ka talaga!”

“Halata ba?”

“Buking na buking.”

“Gusto mo, tawagan natin sya? 3-way calling.” Tanong ni Rodelyn.

“Wag na, nakakahiya.”

“Akong bahala. Teka-” at narinig ni Grace na nag-dial ang kaibigan.

“Hello?” tinig sa kabilang linya. Isang lalaki ang sumagot.

“Hello, pwede po kay Shane?” tanong ni Rodelyn. Tahimik lang si Grace. Dinig
niya ang malakas na kabog ng kanyang dibdib.

“Speaking” sabi ng lalaki.

“Shane! Si Rodelyn to.”

“O, hi Rodelyn. Napatawag ka.”

“Oo, may itatanong lang yung isang tao dyan.”

“Ha? Sino?”

Lalong bumilis ang kabog ng dibdbi ni Grace habang pinakikinggan ang
pag-uusap ng dalawa.

“Hoy magsalita ka naman.” Si Rodelyn.

“H-hello?” sabi ni Grace.

“Grace?” si Shane.

“Wow! Kilala ang boses!” singit ni Rodelyn.

“May itatanong ka daw?” si Shane muli.

“Amm… oo sana…” sagot ni Grace. “Itatanong ko lang sana kung ikaw yung
tumatawag dito tuwing hapon.”

Nangingiti si Rodelyn, “Gaga! Ako yun!” nakatawang sabi niya.

“Ano? Hindi nga?” hindi makapaniwalang sabi ni Grace. Napahiya siya. Ang
buong akala niya ay si Shane nga iyon.

“Oo! Ako! hahahaha”

“Hahahaha!” nakitawa na rin si Grace.

Katahimikan.

“Grace-” si Shane. “A-ako nga yun….Ako yung tumatawag dyan.”

Hindi malaman ng dalawang dalaga ang sasabihin sa inamin ni Shane.

“Rodelyn?” si Grace.

“Actually-” si Rodelyn. “Hindi talaga ako.”

“Ano ba talaga? Sino sa inyo?“ naguguluhan ngunit tila excited na tanong ni
Grace.

“Me.” Sagot ni Shane.

“Hindi talaga ako. Sorry” si Rodelyn.

“Shane? Bakit ka naman tumatawag?” hindi malaman ni Grace ang nararamdaman
niya.

“W-wala lang. Gusto lang sana kitang kamustahin.” Mahinahong sagot ni Shane.

“Guys, sandali lang ha?” si Rodelyn, Kasunod niyon ay narinig nilang
inilapag ng dalaga ang phone at-

“AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!” malakas na sigaw niya.

Matapos ang malakas na pagsigaw ay muli niyang iniangat ang phone. “Hello?”
sabi niya na tila walang nangyari.

Natawa si Grace sa kaibigan.

“San na nga ba tayo?” tanong ni Rodelyn. Walang sumagot sa linya. “Ah oo. Si
Shane nga. Tapos?” wala pa ring sumasagot. “Hello? Nakakaistorbo ba ako?
sige na bye!“

“Wait! Rodelyn.” Pigil ni Shane.

“May sasabihin ka yata kay Grace eh!”

“Rodelyn, ang arte mo ha?” nakangiting sabi ni Grace.

“Ok lang. Wala namang problema kung marinig mo eh.” Sabi ng binata.

“Ano ba yun?” si Rodelyn.

“Grace-” saglit na tumigil. “Mami-miss kita talaga. Sobra! Ikaw ang
pinaka-kalog, at pinaka-mabait kong kaibigan.”

“My God! My God! My God!” kinikilig na sabi ni Rodelyn. “Hihimatayin yata
ako!” dugtong pa niya.

“Oy, Rodelyn, ang OA mo na ha?” sabi ni Grace.

“Pa’no guys, iwan ko muna kayo. May inuutos pa si Mama.” Sabi ni Rodelyn.

“Am… ako rin, m-may gagawin pa kasi ako eh. Bye na rin.” Paalam ng binata.

“Ok. Bye sa inyong dalawa.” Sagot naman ni Grace na tila gusto pang pigilan
ang pag-alis ng dalawa. Tuluyan na niyang ibinaba ang phone at paulit-ulit
na bumabalik sa kanyang pandinig ang sinabing iyon ng binata. Nakatingin
siya sa malayo ngunit wala doon ang kanyang isipan.

“Hoy, Grace!” nagulat ang dalaga sa tinig na iyon ng kanyang yaya.

“H-ha?”

“Ang sabi ko, ok na ba ang pakiramdam mo?” sagot ng kanyang yaya.

“Ah, opo. Ok na po. Nagpahinga lang ako saglit.”

“Asus! E bat tulala ka dyan?”

“Ako? tulala? Hindi ah! Hindi ko lang po namalayan na dumating ka na pala.”

“Edi tulala ka nga!” tumuloy na si Jing sa kusina at naiwan si Grace
sa kinauupuan. Muli, bumalik sa kanyang isipan ang masasayang alaala ng mga
kaibigan. Higit sa lahat….. si Shane.


Kaybilis ng panahon. Ang oras ay naging araw. Ang araw ay naging linggo ng
tila hindi namamalayan ang pagdaan nito. Hindi na muling nakapag-usap pa
sina Shane at Grace. Hindi na ito tumatawag sa kanila kaya’t sumasama na
lang si Grace sa yaya kapag tataya ng lotto. Nakakahiya naman kung siya pa
ang tatawag sa binata. Minsan na lang din kung makausap niya si Rodelyn sa
phone. Lagi na rin kasi itong busy dahil malapit na ang periodical exam
nila. Ibinuhos na lamang ni Grace ang pagkabagot sa pagsusulat at pagguhit.
Marami na siyang nagawang tula at mga imahe.

Ilang linggo pa ang lumipas, naghahanda na sila para sa kanilang pag-alis.
Nakausap kasi niya ang kanyang daddy at darating na ito sa makalawa para
sunduin ang mga anak. Magkahalong excitement at kalungkutan ang naramdaman
ni Grace ng mga panahon na iyon. Nais niyang makausap man lamang ang mga
kaibigan, lalong lalo na si Shane, bago pa man siya umalis. Ngunit naging
mahigpit ang kanyang lola. Naniniwala kasi ito na kapag malapit nang
magbiyahe ang palayo ang isang tao, nagiging malapit ito sa disgrasya.




...Itutuloy...