|
Search Tristancafe Forums
Custom Search
|
| frontpage | music | karaoke | games | forum | berks | columns | quizzes | crosswords |
|
Haven't registered here yet? Sign up now! to participate in the forums and enjoy all the cool features of TristanCafe Social Network. Everything's FREE, and it will only take less than a minute, pramis :)
Main Forum - Category:Poetry & Short Stories
BANGIS! (Chapter 4)
®
drag the first ® to the second ® eto na po yung karugtong...wag po sana kayong magsawa sa pagbabasa!  eto po yung picture ni Biel! http://img376.imageshack.us/my.php?image=bangiswk1.jpg eto po yung mga naunang chapters. Panimula: http://www.tristancafe.com/forum/115100 Chapter 1: http://www.tristancafe.com/forum/115212 Chapter 2: http://www.tristancafe.com/forum/115340 Chapter 3: http://www.tristancafe.com/forum/115457 CHAPTER 4 “Itay, bakit? Anong nangyari? Asan si Biel?” usisa ni Louisa ng makitang humahangos si Mang Arnulfo papunta sa kwarto. Walang reaksyon sa mukha nito at tila lumilipad ang isip. Basang-basa ang suot nitong damit. “Itay?” tila walang naririnig ang ama. Patuloy sa paghalungkat ng mga damit. At pagkatapos ay nagmamadaling lumabas bitbit ang isang damit at pantalon. Sinundan ito ni Louisa. “Itay, anong…Ayyyyy!!!” gulat na sambit ng dalaga ng mapansin si Biel na walang saplot at nakatago sa likod ng halamanan. Nakaupo ito at hiyang hiya habang papalapit si Mang Arnulfo. “Ano bang nangyari?” si Louisa habang nakatakip ang mata ng dalawang kamay. Ngunit walang sumasagot ni isa sa kanila. “May kausap ba ako? Bakit ayaw nyong magsalita?” mataas na ang tinig ng dalaga. “Mahabang kwento. ” tanging nasambit ni Biel habang nagsusuot ng damit. Si Mang Arnulfo naman ay nagtuloy sa loob ng bahay na tila wala pa rin sa sarili. “Sino ka bang talaga? Bakit inilihim mo sa akin ang tunay na katauhan mo?” mataas ang tinig na iyon ni Mang Arnulfo. Nakaharap siya sa may bintana at nakatalikod kay Biel. Malayo ang tingin nito sa labas sa kabila ng nakasisilaw na sikat ng araw. Ilang sandali na lamang ay ihahatid na niya ang binata upang tuluyan na itong makauwi. “Nagsasabi naman po ako ng totoo. Hindi ako naglilihim sa inyo. Kung anoman ang nakita nyo kanina, hindi ko alam yun. Iyon ang kauna-unahang beses na nangyari sa akin at kahit sa sarili ko ay di ko kayang ipaliwanag.” Si Biel habang nakaupo sa upuang kahoy sa loob ng bahay. “Itay, baka naman totoo ang sinasabi ni Biel.” Si Louisa. Nakatayo sa may tabi ng pinto at nakasandal sa dingding niyon. “Kung noon pa niya taglay ang ganoong klaseng katauhan, bakit hinayaan nyang mabugbog pa nung mga taong nambastos dun sa matandang babae? Edi sana nag-anyong elepante na lang sya o kaya kung anong hayop man yun.” Paliwanag nito. Ikinuwento kasi ni Biel sa dalaga ang lahat ng pangyayari. Tila sumang-ayon si Mang Arnulfo sa katuwirang iyon ng anak. Katahimikan. “Teka,” si Louisa. “Hindi kaya may kinalaman ang matandang iyon sa pagbabagong anyo mo?” patuloy niya at nakatingin ngayon kay Biel. Humarap si Mang Arnulfo kay Biel. Nagtama ang kanilang paningin. Kapwa nagtatanong. “Kailangan talaga nating makita ang matandang iyon.” Ani Mang Arnulfo. “Pero paano?” si Biel. “Biel…gusto kong makita yung pagbabagong anyo mo. Isang subok naman dyan.” Tila panunuksong sabi ni Louisa. “Pwede kang maging ibon?” nakangiting dugtong niya. “Isang, hindi ngayon ang oras ng pagbibiro.” Ani Mang Arnulfo. “Itay, hindi po ako nagbibiro. Gusto ko talagang makita ang pagbabagong anyo nya.” Bugnot na sagot ng dalaga. “Pero hindi ko alam kung paano. Kusa na lang akong naging ganoon.” Paliwanag ni Biel. “Ano? E paano kung maging elepante ka habang nasa jeep? Baka makasakit ka pa ng ibang tao.” tila pabirong tugon ni Louisa. “May katwiran si Isang, Biel. ” ani Mang Arnulfo habang lumalakad palapit sa binata. Umupo ito sa kanyang tabi. “Magpalipas ka na muna ng ilang araw pa at tuklasin mo kung paano mo kokontrolin ang sarili mo. Hindi pwedeng bigla ka na lang magbabagong anyo.” Paliwanag nito. Napaisip si Biel. “Gusto ko po sana Mang Arnulfo. Pero hindi po maaari. Kailangan ako ng inay at ng aking kapatid.” Biglang nabago ang reaksyon ni Biel. Tila nagulat. “Ngayon nga pala ang kaarawan ni Buboy” mabilis na tumayo si Biel at tila nataranta sa naalala. “Kailangan po ako ng aking kapatid ngayon. Sya po ang dahilan kung bakit ako napadpad sa lugar na iyon. Gusto ko pong surpresahin sya at bilhin yung laruang gustung-gusto nya. Pasensya po Mang Arnulfo pero kailangan ko na pong umalis.” Paliwanag niya. Saglit na nag-isip ang matanda. “Bueno, kung talagang hindi ka na papipigil pa, sige, ihahatid ka na namin. Halika na Isang.” Malungkot ang tinig na iyon ni Mang Arnulfo. Ganun din ang mukha ni Isang. Biglang natahimik ang lahat. “Babalik na lang po ako ulit dito. Pangako po iyon. Dadalaw-dalawin ko kayo.” Binasag ni Biel ang katahimikang iyon habang isa-isa silang lumalabas ng pinto. “Biel, kung sakali mang makita mo ang misteryosong babae, anong gagawin mo?” usisa ni Mang Arnulfo. Nasa labas na sila ng bahayy. Nauna ito ng bahagya kay Biel. Si Louisa naman ay naroon pa sa may pinto at isinasara iyon. “Hindi ko na po matandaan ang itsura nya. Kailangan po talaga kayo para makilala ko sya.” Sagot naman ni Biel na ngayon ay kasabay nang naglalakad si Louisa. Nagpatuloy sa paglalakad si Mang Arnulfo at tila malalim ang iniisip. “Basta, wag ka makakalimot ha? Baka naman hindi mo na kami kilala kapag nakauwi ka na.” tila may paglalambing ngunit malungkot na tinig ni Louisa. Saglit na tiningnan ni Biel si Louisa. Mas malapit ang mukha nito ngayon. Maganda si Louisa. Mapungay ang kanyang mga mata. Matangos ang ilong na bumabagay sa hugis ng kanyang mukha. Ang mga labi ay tila nanunukso sa bawat galaw niyon. Makinis ang morenang balat nito at may tamang taas para sa isang babae. Saglit na nagtama ang kanilang mga mata. Kapwa sila natigilan. Isang matamis na ngiti ang pinakawalan ni Louisa at gumanti naman si Biel. Magkalapit ang kanilang mga mukha. Napapikit si Louisa. Bahagyang yumuko si Biel upang mas mapalapit ang mukha nito sa dalaga. “Hindi tayo makakarating agad kung hindi na kayo maglalakad.” Tinig ni Mang Arnulfo. Kapwa nagulat ang dalawa at saglit na natigilan. Nagpalitan na lamang sila ng ngiti at tuluyan nagpatuloy sa paglalakad. Tanghaling tapat ngunit malamig ang sariwang simoy ng hangin. Walang imik na naglalakad ang tatlo. Binaybay nila ang pinakamalapit na daan palabas ng bukid na iyon. Kahit hindi sementado, maayos naman at patag ang lupa doon. Sa magkabila ng daan ay nakapila ang mga taniman. Hindi masyadong mainit ang sikat ng araw. Maya-maya pa’y umihip ang napakalakas na hangin na labis na ipinagtaka ng naglalakad, ngunit patuloy pa rin sila. Unti-unting dumilim ang paligid. Natakpan ng ulap ang araw. Mas lalo pang lumakas ang hangin. Noon lamang nagkaganoon sa bukid. Nag-iba ang kutob ni Mang Arnulfo. Saglit siyang tumigil. Lumapit siya kina Biel. Maya-maya lang ay isang nakasisilaw na liwanag ang humarang sa kanilang daanan. Tila napako sila sa kanilang kinatatayuan. “Kamusta ka Biel?” tinig ng isang babae na nagmumula sa Liwanag. Unti-unting nawawala ang liwanag at bumulaga ang aura ng isang magandang dilag. Nakasuot ng isang makintab at itim na damit na hapit na hapit sa katawan. Bakas na bakas ang hubog na balingkinitang katawan nito. Halos lumuwa ang kanyang dibdib sa kanyang suot. Tuwid na tuwid ang maiksing buhok nito at napakakinis ng balat. Isang nakatutuksong ngiti ang pinakawalan nito. “Bakit hindi ka sumasagot? Umurong na ba ang dila mo?” anang babae. Habang nakatayo sa kanilang harapan. Kaakit-akit ang itsura nito. Binalot na takot sina Mang Arnulfo at Louisa habang tahimik na nakikiramdam si Biel. “S-Sino ka? Bakit mo ako kilala?” utal sa sambit ni Biel. “Ako si Mallika. Nalimutan mo na ba?” Matipid na sagot ng babae na sinundan ng isang ngiti. Pilit iniisip ni Biel kung nakita na ba niya ang babaeng ito ngunit wala siyang maalala. “Oo nga pala, hindi mo talaga ako maalala. Masyado ka pang musmos noon.” Dugtong nito at muling ngumiti. “Anong ibig mong sabihin? Ano ang kailangan mo sa akin?” muling usisa ni Biel. “Simple lang…papatayin lang naman kita.” Sagot ng babae at biglang umangat ang sarili sa kinatatayuan. Lumutang ito sa hangin. “Mali pala. Sya pala ang papatay sayo.” At mula sa kung saan ay lumabas ang isang kakaibang hayop. Animo’y isang higanteng aso. Mas malaki pa ito kay Biel. Matutulis ang naglalakihan nitong ngipin. Mahaba ang mga kuko at matikas ang katawan. Makapal ang balahibo at mahaba ang buntot. “Katapusan mo na Biel! Hahahaha!!” mas mataas na ang paglutang sa hangin ng babaeng iyon at biglang naglahong parang bula. Humanda na rin sa pagsalakay ang halimaw. Nanlilisik ang mga mata nito at dahan dahang lumalapit sa binata. Bumalik sa alaala ni Biel ang pangyayari kaninang umaga. Ang pagbabagong anyo niya. Napatingin siya kina Mang Arnulfo at anak nito. Kapwa takot na takot. Maging siya ay binalot na rin na takot. Tumutulo ang kanyang pawis. Hindi malaman ang gagawin. Hinihintay ni Biel ang tinig na bumulong sa kanya, ngunit hindi ito dumating. Palapit na ng palapit ang halimaw. Cabllus! naisip niya ang pangalang iyon. Kailangan lang niyang tawagin ang pangalang iyon. “Caballus! Tulungan mo ako! Caballus!” sigaw ni Biel at mabilis na nagbago ang kanyang anyo. Ang binatang si Biel ay naging isang ganap na kabayo. Putting-puti. Papalapit na ang halimaw sa kanya. Itiniklop nito ang kanyang mga tuhod at tumingin sa mag-ama. Nagtama ang kanilang mata at naintindihan ni Mang Arnulfo ang nais ng binata. Mabilis niyang hinila ang anak patungo kay Caballus at sumakay sila roon. Mahigpit ang yakap ni Louisa sa ama habang nakayakap naman ito sa leeg ng kabayo. Mabilis na tumayo si Caballus at biglang tumakbo patungo sa palayan. Mabilis namang sumunod ang halimaw sa kanila. Binaybay nila ang daan patungo sa kakahuyan. Ilang dipa na lamang ang layo ng halimaw sa kanila. Lalong binilisan ni Caballus ang pagtakbo. Hindi alintana ang baku-bakong palayan. Nahihirapan na sa pagkapit si Mang Arnulfo. Tila hindi na niya kaya. Bumibigay na ang kanyang katawan. Nararamdaman iyon ni Caballus. Binagalan niya ang pagtakbo hanggang sa tuluyan na siyang tumigil. Muling itiniklop ang mga tuhod, hudyat na nais niyang pababain ang mag-ama na dali-dali ring tumugon. Tumakbo sila at nagtago sa likod ng punongkahoy habang pinanonood si Caballus. Umiiyak na si Louisa. Hindi niya mawari kung sa takot o sa pag-aalala kay Biel. Malapit na ang halimaw sa binata. Nakaabang lamang ito. Tatlong dipa. Dalawa. Isa. At biglang sumunggab ang halimaw sa kabayo. Umilag si Caballus sa mga ngipin nito na patungo sa kanyang leeg ngunit hindi niya naiwasan ang matutulis nitong kuko. Dumaan iyon sa kanyang katawan na nagdulot ng sugat sa kanya. Duguang bumagsak si Caballus at ang halimaw naman ay gumulong palayo sanhi ng pagkakailag ng kabayo. Muli itong tumayo at naghanda sa paglusob. Tumayo rin si Caballus at naghanda ng depensa sa kalaban. Magkaharap ang dalawa. Mata sa mata. Kapwa nakikiramdam. Halos kasinlaki ni Caballus ang halimaw. Nanlilisik ang mga mata nito. Muling umatake ang halimaw. Sumunggab ito kay Caballus at huli na para makaiwas pa ang kabayo. Bumagsak ang katawan nito sa lupa at nasa ibabaw nito ang halimaw. Bumaon sa leeg ang mga ngipin. Pilit na nagpupumiglas ngunit malakas ang halimaw. Hindi ito bumibitiw sa pagkakakagat. Hindi malaman ni Mang Arnulfo ang gagawin. Nais niyang tumulong ngunit wala siyang sapat na lakas. Umiiyak si Louisa. Awang-awa ito kay Biel. Kitang-kita niya ang malalaking pangil ng halimaw na nakatusok sa leeg ng kabayo. Kumuha ng malaking bato si Mang Arnulfo at buong lakas na ibinato iyon sa halimaw. Tinamaan ito sa katawan. Bigla itong napatigil. Saglit na bumitaw sa pagkakakagat. Lumingon sa likod at nakitang nakatayo ang matanda. Bakas sa mukha nito ang matinding takot. Nakakuha naman ng pagkakataon si Caballus upang makatayo. Umungol ito upang kunin ang atensyon ng halimaw. At nagtagumpay naman ito. Muling hinarap ng halimaw ang duguang si Caballus. Muling humanda sa pag-atake. Nang magsimulang sumugod ay biglang tumakbo palayo ang kabayo. Sumunod naman agad ang halimaw. Hindi pa man nakakalayo ay biglang tumigil si Caballus, habang patuloy sa pagtakbo ang halimaw papalapit sa kanya. Nakatalikod ang kabayo at tila nag-iisip. Pinakikiramdaman niya ang paglapit ng kaaway. Nang makasigurong malapit na ito ay biglang itinaas ang paa at inundayan ng malakas na pagsipa. Sapul sa mukha ang halimaw. Gumulong ito sa lupa at tila nabigla sa atakeng iyon. Mabilis na nilapitan ni Caballus ang halimaw at muling inundayan ng malakas na pagsipa bago pa man ito makabangon. Gumulong muli ito palayo sa kanya. Muli niyang sinundan at akmang sisipain ngunit mabilis ang halimaw. Nakagat nito ang isang binti ng kabayo. Nabuwal ito sa lupa. Nagpupumiglas at pilit inaalis ang matutulis na ngipin na bumaon sa kanyang binti, ngunit habang gumagalaw siya ay lalong dinidiinan ng halimaw ang pagkagat. Itutuloy… Share this post (facebook, email, twitter, etc) at pagpapalain ka ng husto.
:: comments ::
Note: New comments (since you last visited this post) are marked with
ahhhhh... kawawa naman si Biel...
ang ganda... grabe... bumibilis tibok ng puso ko sa laban nila.... dapat ung elepante para pisak ung halimaw... chapter 5 na agad.... 
jeddsteelhead
•reply
Jul-11-07@4:44AM
parang gusto mo nang i-post ko yung chapter 5 & 6 ah!
isa-isa lang..para hindi ka maduling jan... 
,`hayzzzz
 ,`biTin n nmn Kuya
love_suan2000
•reply
Jul-11-07@4:57AM
,`no choice kUndi
,`bUkas na nmn ,`Cge kUya aLis na akHo kainan na kazE  
ang bitin naman jed...
jeddsteelhead
•reply
Jul-11-07@11:45PM
naku...mahaba pa talaga yan...
konti-konti lang muna, baka maduling ka.. 
:: leave a comment You need to be logged-in order to post comments.Still do not have an account? Register for free
|
last 10 comments
in this category: categories:
Love & IntimacyArts & Entertainment Lifestyle & Culture Politics & Issues Poetry & Short Stories Random Thoughts Forwarded Thingies FrendzCorner/ShoutOut/Help! Games & Fun Questions Patawa Ka Talaga Tristancafe Musikahan Careers & Work Stuff School Matters Technology & Internet Classifieds & Advertisements Barangay Tristan Site Announcements Old Stories jdom, butterfly20, scythecey, Zeroel, amb0tlng, iane, muccai4, and 43 guests  So dear I love him that with him,
All deaths I could endure. Without him, live no life. --William Shakespeare You need to be logged in to Facebook |
