1. The overused shoes
> >
> > When I went to Davao for Christmas vacation in 2001, I found what I think was the best shoes I've ever had. It was a blue and white slip-ons with a flower on its strap. Margay ang tatak niya. Ang tagal ko na naghanap ng blue na kikay slip-ons at doon ko lang sa Gaisano Davao nahanap iyun.
And
> > I bought the shoes for 500 lang! Feeling ko pa, suwerte ako dahil last
> > pair na iyun. And it was my size!
> >
> > Sobrang natuwa ako sa kikay kong sapatos. At napakalambot niya! I wore
the
> > shoes everyday because they would match anything... denim, slacks, capri
> > pants, skirt, dress. Gamit ko siya in the office, at the mall, in
church,
> > even at the beach!
> >
> > Dahil araw-araw ko siya ng nagamit, at nasuot ko na siya sa kung saan, it
> > was expected na wala pang isang taon ay sira na siya. Sabi ko, okay
lang.
> > May Margay naman sa Robinsons saka sa Landmark, siguro naman may ganoong
> > style pa sila. Ngunit napuntahan ko na lahat ng display ng Margay pero
> > wala akong nakitang katulad nang nabili ko sa Davao. Nakadalawang uwi na
> > ako sa Davao at pumupunta ako sa Gaisano, umaasang may makikita akong
> > ganoon klaseng sapatos. Hindi na nga ako naghahangad ng eksaktong
ganoon
> > eh. Kahit na kamukha lang o kasing-lambot lang, okay na. Kaso wala.
> >
> > Iyong kikay blue Margay na slip-ons ko -- na malambot at may naka-angat
na
> > bulaklak sa strap, na bagay sa kahit anong damit ko -- ay sira na
ngayon.
> > Hindi lang siya sira, nangingitim na sa dumi, at hindi na kayang i-glue
> > ang punit na talampakan. Pero hindi ko pa siy a maitapon-tapon. Hindi ko
> > alam kung bakit. Alam ko hindi ko na siya maisusuot uli, pero may
reminder
> > naman
> > ako na once upon a time, I had a perfect pair of shoes. Hindi ko nga
lang
> > inalagaan.
> >
> > Lesson learned:
> >
> > Kapag nahanap mo na ang bagay o tao na sa tingin mo ay perfect na para
sa
> > iyo, ingatan at alagaan mo. Huwag mong abusuhin. Kapag nawala sila, baka
> > wala ka nang mahahanap na kapalit. At habambuhay mo na lang iisipin na
> > "sana, inalaagaan ko siya."
> >
> > 2. The "maganda siya pero masakit" shoes
> >
> > May fini-fit ako noon na sapatos sa Celine. Okay lang ang presyo.
Maganda
> > ang material. Kikay ang hitsura. At kapag suot ko, nakaka-sexy ng paa.
May
> > isang problema nga lang... masakit sa paa. Pero cutie kasi siya eh.
Saka
> > on sale. At sad yang matigas ang ulo ko. Kaya ayun, binili ko.
> >
> > Sa umpisa, okay lang naman. Keri ko. Saka masakit naman talaga sa paa
ang
> > bagong sapatos. Pero habang lumilipas ang oras, lalong sumasakit. Hindi
> > siya meant sa pangmatagalang suot. Habang suot ko siya, parang gusto
kong
> > umiyak sa tuwing humahakbang ako. Pagdating ko ng bahay, puro sugat at
> > galos ang paa ko. At ilang linggo din akong may peklat sa paa dahil sa
> > diyaskeng sapatos na iyun.
> >
> > Kapag sa umpisa pa lang, alam mo na masakit na sa paa at hindi mo
puwedeng
> > suotin ng matagalan, huwag mo nang bilhin. Bakit mo pa itutuloy kung
alam
> > mong masasaktan ka lamang kapag sinuot mo?
> >
> > Parang pakikipag-relasyon din iyan eh. May mga lalake na good on paper,
> > bagay sa iyo, tipo mo nga eh. Ang kaso, panandalian lang siya. "Boylet"
> > lang kasi unavailable siya. Bakit mo pa itutuloy kong alam mong
eventually
> > ay masasaktan ka lang? Sana, habang maaga pa, iwasan mo na.
> >
> > Lesson learned:
> >
> > Kung sa umpisa pa lang, alam mo na masasaktan ka lamang sa bandang huli,
> > huwag mo nang ituloy. Baka mag-iwan pa iyan ng scar na hindi mo na
> > maaaalis kailan man.
> >
> > 3. The shoes that got away
> >
> > May nakita akong magandang sandals sa Landmark. Mura lang, less than 500
> > lang siguro. Kakaiba din siya kasi hindi siya iyong style na makikita mo
> > sa babaeng katabi mo sa MRT. Black and white siya. Polka dots ang strap
> > niya pero hindi cheap ang dating. Ang kikay nga eh. tapos, two inches
> > iyong heels niya. Sinukat ko minsan, ang ganda sa paa!
> >
> > Kaya lang, hindi ko siya binili. Kasi, kakaiba siya eh. Mahirap hanapan
ng
> > ka -match na damit at bag. Saka kakabili ko lang kasi ng isang sandals
kaya
> > sabi ko, next pay day ko na lang bibilhin ang polka dots na sapatos na
> > yun. Madalas akong dumaan sa Landmark at nakikita ko ang sapatos na
gusto
> > ko bilhin pero hindi ko mabili-bili. Ilang pay day na ang dumaan pero
> > hindi ko pa rin siya kinukuha para iuwi. Hanggang sa dumating ang oras
na
> > kailangan ko ng isang kikay na sandals na may print. Naisip ko agad ang
> > polka-dots na matagal ko na gusto bilihin. Pero pag-punta ko sa
Landmark,
> > wala na siya doon. Naubos na. Ang ending, napabili ako ng ibang printed
na
> > sapatos na hindi ko naman talaga gusto pero wala akong choice kasi
> > kailangan ko na nga.
> >
> > Lesson learned:
> >
> > Kung magpapaligaya sa atin ang isang bagay, seize the day! Sa
kaka-delay,
> > baka mawala lang sa atin ito at mauuwi tayong nagse-settle sa hindi
naman
> > talaga natin gusto. Mas mahirap pagsisihan ang mga bagay na hindi mo
> > ginawa. Wala na yatang mas masakit pa sa thought na abot-kamay mo na
> > lang, pero pinalampas mo pa.
> >
> > Sino ba naman mag-aakalang may mapupulot pala akong leksyon sa mga
> > sapatos? Kaya nga panay bili ko eh, para mas marami pa akong matutunan.
Sa
> > susunod, I will find lessons from bags naman para ma-justify din kung
> > bakit sandamakmak ang bags ko.